Wat straks?

Nu onze thuiskomst wel erg dichtbij komt (we vliegen overmorgen!), vragen steeds meer mensen wat we dan gaan doen als we weer in Nederland zijn. Dat is nog niet helemaal duidelijk, maar in grote lijnen is dit het plan: de eerste twee weken logeren we bij mijn (Esther’s) ouders. In die weken gaan we natuurlijk veel bijkletsen met iedereen, maar evenzo belangrijk is dat we een huis gaan zoeken in de buurt van Utrecht. In januari begin ik namelijk alweer bij Rhinofly, en aangezien dat in Utrecht gevestigd is, willen we graag zo snel mogelijk naar die omgeving! De A27 op en neer rijden (met auto of interliner) vreet namelijk nogal veel tijd!

Joost kan dat mooi allemaal regelen, want hij begint in februari weer bij E-id!. Mochten we niet zo snel een huis in Utrecht vinden, dan verhuizen we nog even naar het huis van Joost z’n zus, maar dat is erg tijdelijk, want dat staat te koop.

Dus dat is ongeveer het plan. Met andere woorden: we krijgen het druk! Nu nog even inpakken – dat is ook een hele kunst.

memorialDe laatste kilometers… en het totaal ligt boven de 10.000 km (in Nieuw Zeeland)! Gisteren zijn we vanuit Paihia naar Dargaville gereden, met eerst een omweg naar het herdenkingsmonument voor de Rainbow Warrior. We hadden tenslotte alles van het schip gezien, behalve de propellor: die is verwerkt in het monument. Het staat op een heuvel die uitkijkt over de Cavalli Islands, waar het schip zelf ligt. Mooi gemaakt, met stenen uit de omgeving. En een kleine overdenking met behulp van drie simpele afstanden: vanaf dat punt is Parijs dik 18.000 km ver weg; Mururoa (waar de Fransen kernproeven deden) zo’n 4000 km. Een echte ‘ver van mijn bed’-show voor de Fransen dus, maar niet voor de Nieuwzeelanders!

De rest van de route was mooi heuvelachtig, bergachtig en met bossen, alleen het weer zat niet echt mee: dikke wolken en natte regen. Het nodigde dus ook jammergenoeg niet echt uit om lange wandelingen langs de oude kauri-bomen te maken. In de bossen hier aan de westkust staan heeeele oude kauri’s: zo’n 2000 jaar oud. Ze zijn ook dik. Tane Mahuta, de naam van de boom die we gezien hebben, heeft een stamomtrek van 13,5 meter, en hij is 51 meter hoog. De stammen van de kauri’s, die familie van de denneboom zijn, zijn kaurikaarsrecht en takloos. Dat maakt het natuurlijk uitstekend geschikt voor timmerwerk en dergelijke. Vandaag zijn we (na een overnachting in Dargaville) naar het kaurimuseum geweest, dat vol staat met kaurimeubilair en kunstwerken, en met de geschiedenis over het rooien van deze majesteuze bomen. Er zijn nog maar een paar van die echt oude bomen over. En die worden nu goed beschermd. De Maori hebben ook bij iedere boom een verhaal: Tane Mahuta is de Heer van het Bos; Tane was de ‘persoon’ die het leven mogelijk maakte door zijn hemelse vader en moeder aarde te scheiden.

Uiteindelijk zijn we doorgereden naar Te Atatu, ons vertrekpunt in september. Hier werden we weer hartelijk ontvangen. Een prima plek om even te niksen, en alle spullen uit te pakken, uit te zoeken, weg te gooien en/of in te pakken. De achterbak van onze auto zat telkens vol – dat moet nu teruggebracht worden naar 2 x 20 kilo plus handbagage. Een uitdaging!

Voor de liefhebbers: de route over het Noordereiland (het stukje tussen Dargaville en Auckland zelf erbij denken!).

Dagje Maori

kapa hakaIn 1840 is in de Bay of Islands een verdrag getekend tussen 43 (en later 500) Maori chiefs en de Britse regering. Dit verdrag, opgesteld in Maori en Engels, is in feite een afspraak tussen twee volkeren die samen in een natie leven en werken. Een nogal belangrijk uitgangspunt dus! En dat is hier, vlakbij Paihia, getekend. Behalve een stukje Britse geschiedenis, is hier de Maori-cultuur dus ook sterk aanwezig.

Joost en ik waren de helft van het vier-koppige publiek dat genoot van een kleine dans- en zangvoorstelling van meeting houseMaori-dansen, waaronder de indrukwekkende Kapa Haka oorlogsdans (je zou er bang van worden!). Maar er was ook een dans met de poi (ja, Rhinofly – het woord poi betekent iets!) – bollen van flax waarmee de vrouwen heel behendig draaien. Joost mocht de Kapa Haka proberen, ik draaien met de poi (en dat is niet zo simpel als het lijkt!).

Op de Waitangi Treaty Grounds staan ook nog een mega-grote waka, een kano. Er moeten wel 80 roeiers in en er kunnen ook nog 55 passagiers mee. Het is vooral een ceremonieel gebeuren; de kano is gemaakt om het 100-jarig bestaan van de Treaty te vieren. Er zijn hele dikke kauri-bomen voor gebruikt.
Naast het super-Engelse Treaty House staat het Te Whare Runanga (Meeting House), wat volledig gebeeldhouwd is met Maori-beelden. Deze hebben ogen van ingelegd paua-schelp, en ertussen staan matten van gevlochten flax.

vlechtenFlax: dat is dus een plant met hele stevige bladeren, waar de Maori allerlei dingen van weven. Van kunstwerken tot gebruiksvoorwerpen (zwepen, rokken, riemen, tassen…). Ik heb een mini-workshop flax-vlechten gedaan. Daarbij hoorde ik welke bladeren je mag gebruiken, hoe je de bladeren af moet snijden, en natuurlijk hoe je er iets moois van maakt. Dat was erg interessant. En volgens mij Maori-instructeur was ik er erg goed in (kijk maar!)…!

Rainbow Warrior

Vandaag hebben we gedoken naar Green Peace’s Rainbow Warrior. Het weer was weer geweldig (volgens de voorspellingen de laatste mooie dag van ons verblijf hier zo te zien), prachtig zonnetje en op wat sluier bewolking na een prachtig blauwe lucht.
We zijn eerst naar Matauri Bay gereden en vandaar in een boot gestapt en naar de Warrior gevaren die daar slechts 10 minuten varen vanaf ligt. Ik had geregeld dat we als eerste het water in mochten. Ik wil immers het wrak filmen en geen duikers en bubbels. Het zicht was niet geweldig, maar het was toch een mooie duik. Het wrak is mooi begroeid met juweel annemonen en zooanthids. In het wrak natuurlijk veel vis, maar ook veel Demoiselle’s die hun plekje behoorlijk fanatiek verdedigen. Weer veel clown naaktslakken net als bij de Poor Knight eilanden. De video is wel aardig geworden. Kan daar wel iets moois van maken denk ik.

Tussen de duiken door hebben we geluched op een strand waarbij we een waanzinnig mooie zon hadden met een misterieuze circel eromheen. De 2e duik was bij een eilandje. Er waren een paar zeeleeuwen, maar die hebben we niet gezien. Zaten zeker bij de andere duikers. Wel veel anders vissen en ondiep prachtig spel van zonnestralen en kelp. Al met al een paar mooie laatste duikjes van onze reis.

Hier in Nieuw Zeeland worden films en series op tv tot ergens toe onderbroken door reclames. Hoe dichter bij het einde, hoe meer reclames uiteraard. Ik denk dat voor het laatste uur geldt, na elke 10 regels tekst: reclame. Zeer irritant.
Een veel voorkomende reclame is die voor Michael Hill Juweliers. In de reclame wordt een enorm bekend liedje gebruikt, maar we kunnen er maar niet opkomen welke dat het is.

Wie weet hoe het liedje heet en welke artiest?

Nu we ruim een jaar onderweg zijn, vragen we ons zelf wel eens af: “Waar waren we vorig jaar deze tijd?”. Ik had eigenlijk gedacht dat dat in Chili was, maar toen ik onze blog ‘Zwitserland’ van vorig jaar terug las, herinnerde ik me dat we toen inderdaad met Sinterklaas in Bariloche, Argentinië waren. Helaas niet zoveel chocolade dit jaar net als toen.

vogels en vissenDe Poor Knights Islands zijn boven water ook erg interessant! Zo’n 200 jaar geleden woonden hier Maori, maar sinds er een ruzie was tussen twee stammen en alle Maori op de eilanden uitgemoord werden, zijn de eilanden ‘tapu’ (taboe) en krijg je een stevige boete van 100.000 euro als je aan land gaan. Niet in het minst omdat het ook een natuurreservaat is, waar alleen nog ‘native’ vogels leven en geen varkens, possums en dergelijke.

De eilanden zijn geerodeerde vulkanen, en dankzij een jarenlange erosie zijn er veel grotten en tunnels overbleven. Waaronder de grootste zeegrot en de hoogste rots-boog van de wereld, of het zuidelijk halfrond, of Nieuw Zeeland. De zeegrot was zo groot (136 m lang, 30 m hoog), dat we er met de hele boot in konden! Maar de vogels en de vissen zijn zeker zo interessant. Dankzij het reservaat zijn de Buller Petrels (zeevogels) teruggekomen wereldbolvan 1000 vogels naar zo’n 3 miljoen. Die zagen we dus heel veel: ze aten mee met de trevally’s (vissen). Die hebben zo’n zelfde populatiegroei meegemaakt, en nu zijn er weer grote scholen vis die op jacht zijn naar eten aan de oppervlakte van het water. Dan zie je al hun ruggen zelfs boven het water uitkomen. En onder water is dat trouwens ook een gaaf gezicht, zo’n jagende school vissen!

En de wereldbol was er ook weer! Het lijntje is bijna rond, maar we moeten nog terug naar Auckland en natuurlijk ook nog via HongKong naar Nederland!

Onder water!

kelpEn gedoken hebben we! We waren eerst bij Goat Island. Daar hebben we gesnorkeld: het weer was niet optimaal voor een mooie onderwatervideo, en het water was tussen het strand en het eiland niet erg diep. Dus we hebben wel veel kelp gezien, eagle rays en veel nieuwsgierige vissen. En na dik een uur hadden we het wel gezien – en koud.

Beter was het bij de Poor Knights Islands. We verbleven in Tutukaka, en daar vandaan ligt het eilandengroepje op ongeveer een uur varen. En precies de twee dagen dat we hier doken, was het schitterend weer! De eerste dag gingen we daarom naar de Pinnacles, net ten zuiden van de eilanden. De duik daar was leuk, maar niet geweldig, vanwege het slechte zicht (10 meter) en de redelijk sterke stroming. Ook hier was veel kelp, en daar moet je soms mee oppassen: als je je ogen focust op het kelp als ‘vast punt’, dan lijkt ineens de rots eronder te bewegen! Hier wordt je heel snel misselijk van! We zagen zeker een tiental stingrays, die verstopt lagen tussen het kelp.
clown nudibranchDe tweede duik was bij de Blue Maomao Arch, dit was een fantastische duik met meer zicht door een tunnel met, hoe kan het anders, honderden blue maomao’s. De lichtval was schitterend. En aan de andere kant van de tunnel was het een nudibranch-feest! Nudibranch zijn een soort naaktslakken, maar dan in de meest fantastische kleuren. Tot zover hadden we die alleen in heel klein formaat gezien, tot anderhalve centimeter groot. Maar hier zijn ze wel 10 centimter groot! Gaaf zeg! Er waren er heel veel, clown nudibranch, gem nudibranch… vanalles.

De tweede dag hebben we bij Middle Arch gedoken. Ook hier waren de rotsen voor de tunnel (in dit geval eentje die ook boven water te zien was) schitterend kleurrijk begroeid met koralen, sponzen en ander spul. En dus ook weer poor knightsnudibranch. Tientallen in groepjes bij elkaar. En de rozetten met de eitjes zagen we ook heel veel. Blijkbaar is het ook voor deze beestjes lente! De tweede duik was in de buurt van Blue Maomao Arch, de locatie heette Magic Wall. Tja, en die naam zegt natuurlijk alles. Dus behalve enkele stingrays tussen het kelp en diverse grote snappers, zagen we het rijke, kleurrijke leven op de steile muur onder water.

Het waren erg mooie duiken en we kunnen Jacques Cousteau wel gelijk geven – dit is een erg mooi duikgebied (en we hebben het nog niet eens in de zomer gezien!).

Onderweg..!

En weer hebben we een flinke afstand afgelegd. We zijn op weg naar Northland – het gebied boven Auckland. Daar willen we nog duiken bij o.a. de Poor Knights Islands. Joost z’n verkoudheid is gelukkig zo goed als over en ik loop het virus mis, dus dat is goed.

lunchVandaag zijn we vanuit Tongariro NP naar Auckland gereden. Een rit door heuvelachtig gebied met veel bomen, en daarna veel agricultuur: groene weilanden en akkers. Het rook heerlijk: bloeiende meidoorn, versgemaaid gras, gewoon buitenlucht: raampjes open! En lekker buiten lunchen, natuurlijk!
En dan nog even een stukje grote stad. Het was schitterend weer, dus ook veel kiwi’s waren op weg. Vanavond slapen we bij ‘oude bekenden’ – in Te Atatu waar we ook de eerste week in Nieuw Zeeland verbleven. Morgen gaan we duikshops opzoeken!

Mooi op tijd

Fox Gletsjer

De vele regen van een aantal dagen heeft zijn tol geëist: een vloedgolf heeft de toegangsweg naar de Fox gletsjer weggespoeld. Daar waren wij dus even mooi op tijd, want wij hebben ‘m iig gezien en ik zelf aangeraakt. Men denkt dat het maanden duurt voordat er weer een weg is dus is voor toeristen nu een helicopter- of vliegtuigvlucht de enige mogelijkheid om de gletsjer te zien.

Een paar dagen geleden hoorden we dit bericht even snel genoemd worden op het nieuws, maar men laat hier liever buitenlands nieuws zien dus werd is niet herhaald en wisten we ook niet wat er precies gebeurd was. We dachten dat er een stuk gletsjer afgebroken was. Nu we weer even internet hebben, heb ik het nieuwsbericht opgezocht. Niet afgeboken dus, alleen veel regen gevallen in een paar dagen wat een vloedgolf als gevolg had. Net voordat je de parkeerplaats bereikt met de auto, reed je langs een plas water. Blijkbaar was daar snel veel extra water in gekomen en is die toen doorgebroken waardoor de hele plas in een keer leeg stroomde.

« Older entries § Newer entries »