Kerstactie

De actie

Kerst in SantiagoVlak voor kerst 2007 waren wij in Santiago, Chili en gingen we ‘even’ naar het postkantoor. Het is een gebruik hier in Chili dat kinderen brieven naar De Kerstman (Viejito Pascuera zoals ie hier heet) sturen. Deze brieven komen op een centraal postkantoor waar iedereen de brieven van de kinderen kan lezen EN de wens van een kind kan vervullen door de brief mee te nemen en het gewenste kado naar het kind op te sturen of langs te brengen. Wij vonden dit een zeer mooi initiatief van Correos Chile en hebben dus ook direct een brief opgezocht. De eerste de beste die we pakten, was een brief van Sofia, een meisje van bijna 3, die graag van de kerstman een pop zou willen hebben omdat haar ouders het niet kunnen betalen.
Met die brief zijn we direct gaan shoppen en voor 10 duizend pesos (zo’n 15 euro) kunnen we best een mooie pop vinden die allerlei geluidjes maakt als je in d’r knijpt. Niet huilen natuurlijk!

Bij het eten vanavond vroegen wij ons af of in NL niet ook mensen zijn die een kerstwens van een Chileens kindje in vervulling willen laten gaan, dus zijn we een kleine acties gestart. Nou … en dat hebben we geweten. De reacties waren overweldigend, meer dan we konden verwerken.

Dag 1

Uitzoeken brievenNog dezelfde avond ontvingen we van Jurgen, die in China al weer wakker was, de eerste donatie. Toen we de volgende ochtend de mail checkten, hadden we al veel donaties binnen. Dus zijn we direct naar het postkantoor gegaan om meer brieven uit te zoeken. We hebben geprobeerd een aantal brieven te kiezen waarvan wij het idee hadden dat ze een kadootje konden gebruiken. Na een uurtje lezen, hadden we zo’n 10 brieven bij elkaar. Dat leek ons een mooie start, dus wij het plein overgestoken om te gaan shoppen. Eerst eens even een paar winkels binnengelopen om wat ideëen van prijzen te krijgen. Daarna zijn we ‘los’ gegaan.

Shoppen

Autootje?Het valt nog niet mee om zo eventjes 16 kadootjes te kopen. De winkels hier hebben best wel een grote speelgoedafdeling met echt van alles en nog wat. Een vervoersmiddel voor je kind? Je hebt de keuze uit Hummers, quads, motors, noem maar op. Wel lachen. En het wordt nog gekocht ook. In Pucon zaten we eens in een restaurant en kwam een gezinnetje voorbij lopen waarvan de ouders 2 van die dingen meesleepten. Ook de poppen afdeling is ruim te noemen. Even een popje uitzoeken?Poppetje?
Een gewone pop is wel saai natuurlijk, dus eentje die babbelt of een die meerdere geluidjes maakt, of alleen een bovenlichaam, of een pop zo groot als het kind zelf, of … of … En dit zelfde geldt voor (afstandbestuurbare) auto’s, actionfigures, kleertjes en ga zo maar door. Na een uurtje of 6 shoppen en korting bedingen, hadden we alles wat we wilden hebben en was alles netjes ingepakt (dat duurt ook een eeuwigheid, maar het is wel mooi), dus zijn we alles weer op het postkantoor gaan afgeven.

Op het postkantoor

Door de stad

Daar wisten ze niet wat ze zagen; komen opeens 2 van die rare buitenlanders met 2 enorme zakken kado’s binnen stappen. De reacties waren super leuk. Van links en rechts kwamen andere ‘Ayudantes’ kijken wat er aan de hand was. Allemaal ff helpen om de kado’s te voorzien van de juiste naam en Hulpjesklaar te maken voor verzenden.
Het was een vermoeiende, maar leuk dag. Terug in het hotel eens uitrekenen wat we nu echt hebben uitgegeven en ontvangen aan giften en even de mail lezen. Mmm … we hebben nog veel over EN we hebben nog meer ontvangen ! Dan nog een dagje shoppen …

Dag 2

De brieven’s Morgens maar weer even de email checken en wederom meer donaties ontvangen. Eerst naar het postkantoor om ons kadootje voor Sofia af te geven. “Hé, zijn jullie er alweer?” Ja dus, en vertelt dat we nog een slordige 110.000 pesos te besteden hebben. Toen vertelden ze dat ze ook enveloppen hebben met allemaal brieven van schoolklassen. Ze lieten er een zien van een kleuterschoolklas, 9 meisjes en 17 jongetjes. Mmm … wel leuk om direct een hele klas van kadootjes te voorzien. Dus die envelop met brieven meegenomen en eerst maar weer even terug naar het internetcafé om even wat mensen in NL te bellen, want voor 26 kinderen konden we nog wel wat extra geld gebruiken. Twee telefoontjes waren voldoende om dat te verdriedubbelen. Eerst maar even ergens rustig gaan zitten om alle brieven te lezen en een lijstje te maken van gewenste kadootjes.

Meer shoppen

ff afrekenenBeter voorbereid dat de vorige dag gingen we op pad, op zoek naar de grootste speelgoedwinkel in het centrum omdat we dacht daar wel wat meer korting te kunnen bedingen. Die hebben we niet kunnen vinden, maar uiteindelijk wel een andere grote winkel gevonden waar we de helft van de kadootjes al konden vinden (en met een mooie korting :-) Geholpen door 2 winkelmedewerkers gingen wij met 4 erorme zakken met 16 kado’s de winkel uit. Het leek ons handig om deze lading alvast te droppen op het postkantoor, maar helemaal terug lopen leek ons toch niet zo’n goed idee, dus dan maar ff met een taxi. En dat pastte ook maar net.

Inmiddels al een beetje bekend, kwam direct een ‘ayudante’ ons helpen met de zakken en begeleidde hij ons weer naar het lokale kantoortje van de kerstman. Daar vielen een paar monden open toen we met al die zakken binnen kwamen. “En eh … dit is pas de helft hoor”. De zakken werden in een hoek gezet en voorzien van een sticker ‘afblijven’. Het was al half 2 en het postkantoor ging om 2 uur dicht, dus de rest zouden we maandag brengen.

Inmiddels ervaren kerstshopper, zijn we direct weer de stad ingegaan om de laatste 10 kado’s te kopen. Bij de Falabella werden we ook al herkend en een verkoper kwam ons direct assisteren. Da’s handig, want die kan dan mooi het speelgoed dragen of alvast bij de kassa zetten. Wat moesten we nog hebben? Een paar Spidermannetjes, wat Buzz Lightyears, nog wat afstandbestuurbare Hummers, wat prinses popjes. Dat moest het zo ongeveer zijn. Uiteraard weer de gebruikelijke korting gehad. Het inpakken lieten we maar niet doen. Dat ging de vorige dag ook al heel langzaam en we hadden toch weer alles uit de verpakking gehaald om er een foto van te maken. Met 2 grote zakken speelgoed en ruim voldoende pakpapier stonden we weer buiten. Ondanks dat het al 2 uur geweest was, toch maar even proberen of er niet nog iemand is op het postkantoor.

Postkantoor

De ayudantes del Viejito PascueroDaar zagen we dat wat zakken met kado’s in een postauto geladen werden. De bewaker kende ons inmiddels ook al, dus maakte hij voor ons het hek nog even open. Toen we het kerstmankantoor binnen kwamen, ontstond er een kleine commotie. Nou kwamen alle ayudantes wel even kijken wie die gekke Hollanders zijn die telkens van die zakken kado’s komen afgeven. Iedereen even handje schudden. We kregen applaus. Uiteraard moesten er wat foto’s gemaakt worden. Daarna konden we beginnen met Alles bij elkaarinpakken waarbij wij de regie voerden om te zorgen dat het juiste naamkaartje op het juiste kado kwam te staan. Een uurtje later waren alle kado’s ingepakt en van naam voorzien en stonden er 2 enorme postzakken met kado’s klaar om naar de kinderen te gaan. Het lijkt ons wel leuk om zelf die kado’s af te gaan geven.

Het resultaatMaria Angelica, de vrouw die 15 jaar geleden deze postkerstactie heeft opgezet, vertelde ons uit dat alle 27 hoofdpostkantoren in Chili meedoen aan deze actie en dat alleen het kantoor in Santiago jaarlijks al ruim 60.000 brieven ontvangt. Helaas worden daar een groot aantal niet van beantwoord. Met onze actie hebben we in ieder geval kinderen of gezinnen wel blij kunnen maken met een kerstkado. Maandag gaat Maria proberen om voor ons een postauto te regelen waarmee we de kado’s naar de school hier in een buitenwijk van Santiago kunnen brengen. Wanneer de kinderen de kado’s gaan krijgen, weten we niet, want hier hebben ze ook al vakantie ivm kerst.

Dag 3

De laatste hele dag dat we in Santiago waren, was een hele mooie (maar wel hectische) dag.

Het begon met een bezoekje aan het postkantoor met een andere missie: het versturen van onze eigen postpakketjes naar Nederland. Daarna zijn we even de tickets wezen herdateren bij Iberia, maar toen ging het weer terug naar het postkantoor. We legden María Angélica (de oprichtster en chef van de ayudantes) uit dat we nog redelijk wat geld hadden, en nog een of twee klassen wilden helpen. Zij hielp ons met het uitzoeken van nog een envelop van een school (er stonden nog twee dozen vol!), deze van een Jardin Infantil (kleuterschool) in de wijk Quinta Normal. De kindjes hadden allemaal mooie plaatjes geknipt en geplakt van de gewenste kadootjes – makkelijk voor ons! We wilden meteen op pad, maar dat mocht niet van María Angélica. Na 5 minuten bleek waarom: we werden geïnterviewd door een landelijke krant, La Cuarta. Een journalist met een onleesbaar handschrift en een fotograaf – en of we in het Spaans konden antwoorden. De ayudantes van de post prijsden ons Spaans, maar het is toch best lastig om even uit te leggen wat je van de acties van Correos Chile vindt, waarom het je aanspreekt en waarom je daar drieënhalve dag aan besteedt. Maar goed, hij snapte me wel, en gelukkig ging hij er zelf nog mooie Spaanse volzinnen van maken. [HET ARTIKEL KAN JE HIER VINDEN (kies de datum 18-12 en kijk op pagina 8)]

Maar wij moesten snel weer door, want in anderhalf uur moesten we 11 kadootjes kopen: poppen, auto’s, een zwembad… Dat ging nu echt slagvaardig efficiënt: lijstje maken, bedenken wat we in welke winkel moeten halen, en hup, weer over de Plaza de Armas naar de winkelstraat. In anderhalf uur hadden we 11 kadootjes, die met hulp van de ayudantes ingepakt werden, en in een grote plastic zak gestopt, geadresseerd en wel: klaar!
Net op tijd, want er stond een pickup van de Correos Chile op ons te wachten: we gingen de kadootjes (zaterdag gekocht) voor Escuela Lenguajes Valle del Sol in de wijk Macul zelf wegbrengen! Na drie kwartier door Santiago rijden met een zak klasvan 1.75 hoog in de achterbak kwamen wij, Mattias (ayudante) en Barbera (PR van Correos Chile) aan bij het schooltje. We werden eerst ontvangen door de directrice, die uitlegde dat de school speciaal les gaf aan kinderen met taalontwikkelingsproblemen. Er zitten 180 kinderen, 90 in de ochtend en 90 in de middag. Dat laatste betekende dat niet al ‘onze’ 26 kinderen er waren, maar toch wel een stuk of 10. In het kleine klasje werden we ontvangen door tía Soraya (de juf) en 9 kids. Wij mochten ook in de kring zitten, en werden voorgesteld als hulpjes van de kerstman die de kadootjes vanaf de Noordpool naar Macul brachten. Er werden liedjes gezongen en langzamerhand werden de kinderen iets minder verlegen (er stonden ook zo’n 7 grote mensen door het raam van de klas mee te kijken). Van de kinderen kregen we een grote kaart met de tekst “Muchas Gracias a nuestros Viejitos Pascueros” met verfhandjes en alle namen aan de binnenkant.
We deelden de kadootjes uit en zagen dat die soms net zo groot als de kinderen zelf waren. Toen was het grote moment van uitpakken daar… Nee, toch niet! Opeens zei iemand dat we moesten wachten, want de TV zou komen. “Huh, wat, TV?!” tvBleek dat iemand TVN, een Chileense nationale zender, gebeld had. Nog geen 5 minuten later stonden ze binnen: grote TV-camera, man met microfoon… O jee…! Tia Soraya had het allemaal snel voor elkaar: kadootjes inleveren, opnieuw liedjes zingen en dansen (wij mochten meedoen – dat zijn vast fantastische beelden), en opnieuw kadootjes uitdelen.
En toen mochten ze eindelijk uitpakken. Het was een geweldig gezicht, er werd hard aan het papier gescheurd en al snel zag iedereen z’n kado. Enkele kinderen reageerden uitbundig en lieten het meteen aan Soraya zien, maar bij de meeste zagen we een heel ingetogen glimlach op het gezicht. En iedereen hield zijn kadootje stevig vast: ze vonden het schitterend!

kadootjes en klasTía Soraya zei dat ze de brieven vooral geschreven had om het ‘verhaal’ dat de brieven op reis zouden gaan naar de Noordpool. Ze had nooit durven dromen dat deze wensen werkelijkheid werden, en vond het echt geweldig. Ze bedankte ons en onze gulle gevers uit de grond van haar hart. Deze kinderen zijn echt de arme kindjes van Santiago, en hun ouders zouden nooit een dergelijk kado aan hen kunnen geven, daarom vond ze het zo fantastisch dat ze dit jaar een echt mooi kado kregen.

Na het uitpakken kregen we nog een rondleiding door het schooltje met 6 lokaaltjes en een toneel, waar dinsdag de kerstvoorstelling gegeven zou worden. De kinderen lieten ons een gebedje horen dat ze met z’n allen gingen presenteren. Het was echt heel leuk om te zien, en het was ook wel iets dat je aan het denken zet over hoe goed het onderwijs in Nederland geregeld is – voor iedereen, en hoe dat hier voor lang niet iedereen vanzelfsprekend is.
Aan de directrice hebben we ook nog een geldbedrag in contanten gegeven, en haar gevraagd om daar schriftjes, kleurboeken en leesboekjes van te kopen. We hopen dat we nog eens met haar in contact kunnen komen om te vragen hoe de andere kinderen hun kado’s vonden en hoe het geld besteed is.
Als afscheid kregen we van ieder kind een (verlegen) kusje (zo lief..!).

Op de terugweg in de postauto waren we alweer bezig… met het volgende klasje! We hadden nog steeds geld genoeg om nog één klas van kado’s te voorzien (dank, dank, dank, dank is groot!). In de stapel enveloppen vonden we er een van een hogar – een tehuis voor tieners die op straat leven of wees zijn. Zeer aangrijpende brieven over jonge tienermoeders en tekeningjongens die op straat jongleren voor geld. Maar de kado’s waren ‘moeilijk’: wij wilden ze graag zelf kopen, en we hadden nog maar anderhalf uur (want we wilden toch ook naar de Ierse hockeywedstrijd). Uiteindelijk hebben we dus de brieven uitgekozen van Jardin Infantil Rajito de Luna in Pudahuel, ook een achterstandswijk. De kinderen hadden een tekening gemaakt van hun wens. Gelukkig had de juf erbij gezet wat het was, want zij zijn zo jong dat de tekeningen niet echt herkenbaar waren.

Maar weer konden we niet direct op pad. De journalist en cameraman van TVN waren namelijk ook naar het postkantoor geracet, omdat ze ons daar wilden interviewen. O nee! In het Spaans? Ja! Op TV? JA!!! Allebei?? JA, JA, JA!!!!
We werden eerst netjes geregisseerd: postkantoor binnenlopen, rondkijken, dan bij die stapels brieven wat brieven lezen… en toen het interview. Dezelfde vragen als die ochtend, dus het was wel iets makkelijker. Maar wel met dat grote oog van die TV-camera op je gericht! We brachten het er netjes vanaf (denk ik – nog niet gezien) en toen mochten we weer verder met ons ‘werk’.

beerDe algemene trend voor het klasje van Rajito de Luna was poppen voor meisjes en auto’s voor jongens – nou, daar weten wij wel raad mee: op naar de PreUnic! Daar hebben we als een razende 10 grote auto’s en 6 lieve poppen uitgezocht, maar we kregen (weer) 10% korting – bij PreUnic en Falabella kennen ze ons ook al! – en dus was het geld nog niet op! Nu zat daar, vlak bij de kassa, een joekel van een beer. Zo’n grote, kermisformaat. Eentje die je (als meisje) altijd wilt hebben, maar nooit zult krijgen. Eentje die perfect zou passen als grote knuffelbeer in het hoekje van een kleuterklas… Die ging dus mee!
De poppen en auto’s lieten we nog achter, maar de beer ging mee naar Correos Chili. Ik moet zeggen: je hebt bekijks, als je met een beer van een meter over Plaza de Armas loopt. Meer dan de kerstmannen die daar op dat moment ook rondliepen!
De ayudantes del Viejito Pascuero bij de post vonden het natuurlijk ook schitterend – voor wie die nu weer was…! De TVN hing er nog steeds rond – dus wij werden weer geregisseerd om de beer symbolisch in handen van María Angélica te geven. Dat was ook wel zo’n beetje waar onze kerstactie ten einde liep. Wij hebben Mattias instructies gegeven om de kadootjes bij de winkel op te halen en ze, met de beer, naar Rajito de Luna te sturen (we zullen ze nog bellen of het is aangekomen). En toen namen we afscheid van zo’n 40 enthousiaste vrijwilligers, waarvan we er zeker 10 (en waarschijnlijk meer) vier dagen lang waren tegengekomen. Echt een goed werk dat ze daarmee doen. Het idee is zo fantastisch: als de kinderen brieven schrijven (via de post) aan de kerstman, laat dan iedereen de mogelijkheid hebben om de wens van een kind te vervullen door de brieven publiekelijk beschikbaar te stellen! Het is dat de brieven aan Sinterklaas niet via de post verstuurd worden, anders was er nog iets moois te doen in Nederland…!

Wij hebben in ieder geval genoten van onze spontane kerstactie. Het was iets wat je nooit van tevoren bedenkt, maar wat mooier is uitgepakt dan dat we hadden kunnen bedenken. Het bezoek aan het schooltje was een bijzondere ervaring, niet in woorden te beschrijven.
Bedankt gulle gevers! Jullie hebben niet alleen de Chileense kinderen, maar ook ons een mooie (zij het drukke) kerst bezorgd!!!!!

We hebben een speciale pagina met links naar de brieven, kadootjes en wie welk kadootje gegeven heeft.
We bedanken de volgende vrienden, collega’s, vrienden van vrienden, collega’s van vrienden voor hun bijdrage:

Jurgen, Patrick, Nicoline, Frank, Fenno en Ans, Wouter, Florence en Sander, Bas, Jako, Els en Lies, Gwenny, Alex en Danielle, Edvard, Frans, Wil en Wim, Ronald, Eric, Danny, Renee en Bianca, Els en Sander, Ivo en Eva, Renate en Jaap, Hendri en Leonie

en ook onze werkgevers: E-id! Internet Strategies en Rhinofly.

Hey Esther en Joost,

Jullie zijn echt geweldig bezig, zo in jullie vakantie!
Leuk om alles wat jullie meemaken ook te kunnen zien en lezen.
Ga zo door en geniet ervan!!

Groetjes, Marijn

Esther,
The website looks great! Pics are wonderful, but as I don’t speak Dutch I can’t comment on the rest!
Thanks for the email- I wish the two of you all the best this new year, AND safe travels!
From NYC,
Michael.