Zuid-Amerika

You are currently browsing the archive for the Zuid-Amerika category.

Nu we alweer dik drie maanden thuis zijn, is de ‘normale’ gang van zaken weer op gang gekomen. We zijn allebei weer aan het werk (bij Rhinofly en DiversIT) en het huis is ingericht en de grootste stapel dozen uitgepakt.

Kerstkaart 2007/2008 We hebben ook veel vrienden weer eens uitgebreid besproken. Daarbij zagen we ook de kaarten en spullen die wij vanuit diverse plaatsen naar Nederland gestuurd hebben. Eén van die dingen was onze kerstkaart. Vanuit Paaseiland stuurden wij een leuke kaart met foto’s van de mooie omgeving en onze ontzettend leuke kerstactie. Net als de andere kaartjes stuurden we ook deze via kaartje2go.nl, wat alle keren prima verliep. Mijn opa en Joost z’n oma genoten met volle teugen van de kaartjes, zeker toen ze in de gaten kregen dat wij zelf op de voorkant stonden!

Maar nu blijkt dat er juist bij de kerstkaart van 2007 iets mis is gegaan. Iedereen die een kaartje heeft gekregen, heeft daarop niet meer gezien dan dan de uiterste linksbovenhoek, die grijs was met een witte letter. Niemand heeft gereageerd op deze gekke kerstkaart, maar nu, dik een jaar later, hebben we het toch in de gaten gekregen. Dus daarom, hierbij, onze kerstkaart van 2007.

Kerstgevoel

kadootjes kopenVorig jaar rond deze tijd waren wij bijna in Santiago. Sterker nog, we stonden op de top van een vulkaan. In Santiago zijn we vijf dagen geweest en we hebben vrijwel niets van de stad gezien, anders dan het centrum en vooral de speelgoedwinkels. De reden was dat we een mooi initiatief van Correos Chili (de Post) hadden ontdekt, en dat wij daaraan wel mee wilden werken. En al snel riepen we de hulp in van familie, vrienden, en collega’s – en zo begon onze kerstactie, Kerstman voor een kind.

Het ging zo goed dat we uiteindelijk wel 700 euro gedoneerd kregen, en voor 69 kinderen (waaronder 3 schoolklassen in arme wijken van Santiago) Kerstman hebben gespeeld. Er is natuurlijk een volledig verslag van de kerstactie.

vrijwilligers

Vandaag kregen we een mailtje van een van de vrijwilligers bij Correos Chili, een ayudante de Viejito Pascuero (hulpje van de kerstman), dat we met jullie wilden delen. En misschien motiveert het jullie, net als ons, om ook dit jaar weer een paar kinderen blij te maken die het niet zo goed getroffen hebben als wij.

.

hola Joost y Esther , espero y pido a Dios que esten muy bien junto a toda sus familia, bueno quisas no se acuerdan de mi , les contare que tuve el gusto de conoserlos en diciembre  en correos de chile con motivo de navidad yo todo los años trabajo de voluntario en correos de chile el cual ustedes se acercaron para tomar cartas de niños mas pobres y cumplirles un sueño , fueron a un colegio , les regalaron a niños y lograron lo mas preciado de un niño que es una Sonrisa ! te dire que pocas personas como ustedes lo hacen por ello les felicito y le pido a dios que los bendiga ! solo queria que supieran que los recuerdo y deseo de todo corazon que esta navidad sea llena de paz, amor y felicidad para ustedes y sus familias , son los sinceros deceo de un chileno que los recuerda por tener un gran corazon ! Que dios los Bendiga !!  Cesar Lopez.

In het Nederlands:

 Hallo Joost en Esther. Ik hoop en vraag God dat jullie en jullie familie het goed maken. Misschien herinneren jullie mij niet; ik vertel jullie dat ik jullie heb leren kennen in december bij de Correos de Chili rond het thema kerstmis. Ik werk elk jaar als vrijwilliger voor de Correos de Chili, waar jullie kwamen om brieven van arme kinderen te lezen en hun droom te vervullen. Jullie gingen naar een school, gaven de kinderen kado’s en kregen het meest waardevolle van een kind, wat een glimlach is. Ik zeg jullie dat weinig personen zoals jullie dit doen, daarom feliciteer ik jullie en ik vraag aan God dat hij jullie zegent! Ik wilde alleen dat jullie weten dat ik me jullie herinner en wens van heel mijn hart dat deze Kerst vol is met vrede, liefde en geluk voor jullie en jullie familie. Dit zijn de oprechte wensen van een Chileen die zich jullie herinnnert, omdat jullie een groot hart hebben. God zegene jullie! Cesar Lopez.

Dankzij de gastvrijheid van Otto en Anja (ja, kijk nog maar eens naar dit leuke hotelletje in Zuid-Costa Rica!) konden we even uitgebreid internetten, heerlijk! Dank je wel!

Daarom is er nu een update met stukjes over de eilanden van de Galapagos (na het algemene verhaal):

Over het duiken is ook een heel verhaal beschikbaar, maar dat staat op de laptop die in San José ter reparatie ligt. Net als de meeste foto’s trouwens, dus het duikverhaal en de foto’s houden jullie allemaal nog te goed!

Zo, we zijn weer terug in de bewoonde wereld, Quito. We hebben honderd procent genoten van onze 10 dagen op de Galapagoseilanden!!  Er komt natuurlijk een volledige update met foto´s enzo, maar ons schip ging de afgelopen week zo hard heen en weer dat er helaas een biertje over het toetsenbord van de laptop viel, waardoor het hele ding nu problemen heeft. We zijn op zoek naar een service center in Costa Rica om het te verhelpen, maar dat betekent wel dat ik geen toegang heb tot mijn netjes voorbereide verhalen uit de Galapagos… Dus nu even snel, vanuit een internetcafe.

Galapagos is een verzameling eilanden, en wij hebben de eerste 8 nachten in Puerto Ayora op Santa Cruz doorgebracht, het belangrijkste dorp. Van daaruit hebben we duiken gemaakt (Joost 12, ik 10) voor de kust van verschillende eilanden. Toen zijn we aan boord gegaan van zeilschip Encantada, waar we met 12 toeristen, 1 gids en 5 bemanningsleden mee rondvoeren door het zuidelijke deel van de eilanden. Vanaf de boot hebben we de eilanden zelf bezocht, en ook hebben we veel gesnorkeld. Het was echt schitterend!

Duiken
De eerste duiken hebben we bij het eiland Floreana gemaakt. Direct viel het op dat het onderwaterleven op dat van Costa Rica lijkt, maar dat hier de vissen (zoals de papegaaivis) veel groter zijn. We zagen ook veel witpunthaaien, en vooral de staarten van de hamerhaaien: die zwommen telkens weg als we ze zagen.  Ook waren hier veel schildpadden, schitterende green sea turtles, die door het water zweven.
Daarna hebben we gedoken bij Gordon Rocks en Bartolome Island, waar we vooral weer telkens net geen hamerhaai zagen, maar wel weer veel schildpadden en andere mooie vissen. We hebben hier ook (weer) met zeeleeuwen gezwommen, ook erg leuk. Toen namen we een dagje rust, en mijn laatste duiken heb ik gemaakt bij Gordon Rocks: we sprongen het water in en nog geen 5 minuten later hadden we al een grote school hamerhaaien voorbij zien komen. Nu konden we hun rare koppen duidelijk zien, en het waren er wel een stuk of 30! Indrukwekkend!
Joost heeft de laatste duikdag nog gedoken bij North Seymour, waar het toch ook weer net anders was, en erg mooi.

Het dorp
Puerto Ayora is een echt toeristendorp, met een hele rij souvenirswinkels – voornamelijk met t-shirts met prints van de dieren: blue-footed boobies, zeeleeuwen…
Er is ook een soort visafslag, waar de vissers hun vis schoonmaken en verkopen, en waar pelikanen en zeeleeuwen een beetje restafval (of zelfs een hele vis!) proberen te scoren. Dit is een erg vermakelijk tafereel, en we hebben daar ook vaak naar zitten kijken.
Verder liggen in de haven allemaal toeristenboten, en wat vissersbootjes. Er lag zelfs een catamaran met een Nederlandse vlag!

De cruise
De Encantada viel iets kleiner uit dan gedacht (maar de plaatjes lijken natuurlijk altijd mooier) , maar hij had wel sfeer: een mooie, rode zeilboot die  lekker op de motor voer :-) De kamer was natuurlijk inieminie klein voor onze twee rugzakken en het stapelbed, maar met wat coordinatievermogen, in harmonie met de schommelingen van het schip, kom je een heel eind. De eerste twee dagen hebben we ´s nachts gevaren, waardoor we wel wat nachtrust tekort kwamen – je lijf zegt namelijk, “Pas op, je bed beweegt!“, waardoor je wakker wordt. Maar daarna hebben we twee nachten in rustig water stil gelegen, dan is het een lekker wiegende beweging, niets mis mee.

De bezoeken aan de eilanden waren telkens anders: andere lavaformaties, veel groen, veel vogels, weinig vogels, veel iguana´s: we hebben vanalles gezien. Het programma:

  • Santa Cruz: bezoek aan Charles Darwin Station waar ze landschildpadden (van die HELE grote) fokken om op het juiste eiland weer uit te zetten. Ieder eiland heeft namelijk zijn eigen subsoort. Op het eiland Pinta was nog maar 1 schildpad over – hij heet Lonely George en woont nu op Santa  Cruz, maar hij wil niet samen met de vrouwtjes van een ander eiland – zijn soort is tot uitsterven gedoemd!
  • Floreana: een kaart gepost in de postbus die de zeilschepen vroeger gebruikten om post te ´versturen´ tussen Amerika en Europa: een houten ton waaruit je kaarten kan meenemen om zelf te bezorgen.  En we liepen in een tunnel die ontstaan is door een ondergrondse lavastroom. Bij het snorkelen heel wat baby-witpùnthaaien gezien (van max. 1,5 meter) en stingrays.
  • Española: wat mij betreft het hoogtepunt. Hier zie je een onvoorstelbare hoeveelheid zeevogels: meeuwen in diverse soorten, de boobies (blauwvoet en Nazca), zee-iguana´s en albatrossen (de enige plek waar zij landen!!). Het was echt fantastisch mooi.
  • San Cristobal: Isla de Lobos bezocht, waar honderden zeeleeuwen op het strand liggen en zich laten benaderen tot heel dichtbij – ze hebben niets te vrezen van mensen!
  • Santa Fe: Prima gesnorkeld met grote scholen yellowtail surgeonfish en weer een schildpad (hoera!). En landiguana´s gezien: reuzegroot!
  • North Seymour: Een herhaling van alles: blue-foot boobies, landiguana´s, zeeiguana´s, zeeleeuwen (maar nu ook fur seals, met bont), en een kolonie fregatvogels met mooie opgeblazen rode keelzakken.

Kortom: het was fantastisch. We hadden een gezellige groep op de boot: Fransen, Engelsen, Zwitsers en wij. De bemanning was superaardig. ´s Avonds laat heb ik met de kapitein sterrenbeelden gezocht: de grote beer staat ondersteboven net  boven de horizon, en het zuiderkruis is goed zichtbaar (de Galapagos ligt net onder de evenaar). En de melkweg natuurlijk!

De plannen: morgenochtend akelig vroeg op (5:00) voor de vlucht naar Miami, waar we na 6 uur wachten (tax free shoppen voor een nieuwe camera!) weer naar het zuiden vliegen, naar Costa Rica. Daar wacht Peter op ons, als het goed is. Na een dagje dingen-regelen in San Jose gaan we voor twee dagen naar Tortugero NP, en dan rijden we in een huurauto naar Otto en Anja. Het blijft voorlopig dus nog even karig met de updates van het blog, want we hebben een druk programma!

De Encantada lag in het kanaal tussen Baltra (waar het vliegveld is) en North Seymour, waar we ons laatste landbezoek deden. We zagen hier een paar fur seals (zeeleeuwen met bont) en waar we aan land gingen lang een moederzeeleeuw met een jonkie. Het jong was erg nieuwsgierig naar ons en kwam al ‘jankend’  naar ons toe, en hapte zelfs naar onze benen! Gauw omhoog dan maar…!

zeeleeuwOp dit eiland zitten landiguana’s, zee-iguana’s en een kolonie fregatvogels. Veel van de mannetjes hadden hun knalrode keelzak opgeblazen, en dat zag er indrukwekkend uit. Ook erg lastig trouwens, zo’n bol met lucht onder je snavel! Maar je moet er iets voor over hebben, om indruk op de vrouwtjes te maken!!
En gelukkig zaten ook hier nog een paar blauwvoet boobies.

Om een uur of negen ’s morgens werden we afgezet wachten...bij het vliegveld op Baltra. En toen begon het wachten, want we vlogen pas op 12:45. Maar bijna de hele groep ging weg, dus het was wel gezellig op het vliegveld. De vlucht was… een vlucht. Nog een blik kunnen werpen op de eilanden, en toen werd het uitzicht blauw.
In Quito zaten we weer in hetzelfde hostel, Cafecito als eerder (en in Cuenca). En de volgende ochtend ging om 5:45 de wekker weer… tijd voor de reis naar Costa Rica!

mooiHeerlijk geslapen, want hier was het water superkalm (en we waren om 21:00 aangekomen). We bleken ten anker te liggen tussen Isla Lobos en San Cristobal – daarom was het zo kalm. Het water was ook glashelder. Toen we met de dinghy een rondje gingen varen, kwamen de zeeleeuwen (lobos) al rond het bootje spelen, echt heel grappig. Het zijn net jonge hondjes!
Aan land klauterden we een stuk over de zwarte lavarotsen, en we vonden een verliefd stelletje blauw-voet boobies. Om hun liefde te uiten, tillen ze hun blauwe voeten een voor een hoog op, een heel komisch gezicht. Het mannetje legde ook steentjes bij zijn voeten, om ze nog meer te benadrukken. Even verder vonden we weer een stelletje, en de ene vogel had twee jonge boobies op zijn voeten zitten. Boobies zijn geen meeuwen, maar lijken er een beetje op. Ze vliegen boven het water tot ze visjes zien, en dan storten ze zich met ware levensverachting in het water – ze vouwen hun vleugels strak naar achteren. Soms gaat dat met drie, vier, of tientallen vogels tegelijk.

Na het ontbijt zijn naar Santa Fe gevaren, een eilandje zo groot als Paaseiland (dat is pas klein!), dat voor Santa Cruz ligt. Daar hebben we in een stille baai weer uitgebreid gesnorkeld. Het barstte hier van de Razor Surgeonfish. Een enorme helderblauwe parrotfish leidde mij af toen Joost een mooie, grote rog zag, maar even later zagen we samen een grote zeeschildpad voorbij zweven – en dat blijft een schitterend gezicht!
Daarna zijn we aan land gegaan, op safari om de landiguana op te zoeken (die we in het Charles Darwin Centrum hadden gezien). We hebben er twee gevonden – zoveel zijn er niet, en dan is zo’n eilandje van 24km2 best groot!

Española

wildVaren van Floreana naar Española duurde wel een uur of 8, dus we hebben weer een nacht liggen schommelen en waak-slapen. Maar we moesten toch om 5:45 op… Eerst naar het eiland, ontbijt kwam later. Española was fantastisch. Bij aankomst zaten de zeeleeuwen ons al op te wachten, met jonkies en al. En dan moet je echt om ze heen lopen, zoveel liggen er. Een kleintje kwam zelfs naar iemand van de groep toe om te kijken of er niet iets te halen viel!
Het was net een dierentuin, maar dan erger: om ons heen, op het pad, lagen zeeleeuwen, zwarte zee-iguana’s, boobies met blauwe voeten, gemaskerde boobies, hagedissen… noem maar op! En alle beesten trokken zich niets van ons aan, bleven gewoon hun ding doen (meestal luieren)! Zelfs jonge boobies zaten gewoon midden op het pad.

Read the rest of this entry »

Floreana

boot’s Nachts zijn we gevaren van Santa Cruz naar het eiland Floreana. Dat was vijf uur schommelen en over golven heen varen – dus echt goed hebben we niet geslapen, want je lijf zegt constant: “Pas op, je bed beweegt!”. Maar wel om 6:30 op, want om 7:00 was er ontbijt met ei en worstjes – een stevige bodem voor ons bezoek aan Floreana.

Read the rest of this entry »

wereldbolDe wereldkaart reist met ons mee naar wat ongetwijfeld de meest veraf gelegen brievenbus moet zijn. Hier post je je kaarten niet omdat ze morgen moeten aankomen, maar omdat je hoopt dat een andere toerist zo vriendelijk is om jouw kaart mee te nemen naar zijn land, en ‘m dan af te leveren of te posten. Dat is het idee, want zo ging het honderden jaren geleden ook: zeilschepen zochten deze baai op om in een ton brieven en pakjes achter te laten. Andere zeilschepen keken dan of zij naar de bestemming van die brieven gingen, en namen ze mee. Zo was de post maanden onderweg, maar hij kwam wel aan.

Wij vonden geen kaart voor een Costaricaan (onze volgende bestemming), maar we hebben wel een kaart gepost – naar onszelf. Twee weken later bleek dat de kaart al in Nederland was aangekomen: met Zwitserse postzegels! Blijkbaar hebben Zwitsers uit de groep die na ons kwam, meteen onze kaart eruit gevist, die meegenomen naar Zwitserland en daar gepost. Was niet helemaal in overeenstemming met mijn idee (dat de kaart er drie jaar zo liggen en verkreukeld en vergeeld in Nederland aan zou komen), maar het werkt dus wel, die ton.

Op woensdag 23 april begon onze cruise langs de Galápagoseilanden met een verassende mededeling: we zouden niet ’s morgens al beginnen met een bezoek aan de hooglanden, maar pas ’s middags met een bezoek aan het Charles Darwin Onderzoeksstation. De reden: de boot was een beetje later dan verwacht. Dat was jammer, want we wilden graag naar de hooglanden: daar lopen de reuze-landschildpadden nog vrij rond. Gelukkig zijn wij niet voor een gat te vangen, en we regelden een taxitour.
joost en schildpadEerst reden we de bergen van Santa Cruz in, naar El Chato. Daar gingen we ‘op jacht’ naar de landschildpadden (ze lopen immers vrij rond!). We vonden er eentje die net uit een vijvertje was gekomen: hij/zij had een mooie rand van kroos. Wat een beesten zijn dat, zeg! Wel 50, 60 cm hoog, en een poten – niet normaal. Daar is Jurassic Park niets bij. Deze jongen had zijn hoofd diep weggetrokken onder het schild, zodat we ‘m alleen een beetje hoorden blazen. Later vonden we een grote jongen die lekkere passievruchten aan het eten was. Zijn mond zat onder het roze-rode vruchtvlees, erg grappig. En tot slot was er nog een vrouwtje, een jong beest van ongeveer 50 jaar – ze kunnen wel 150 jaar worden, deze dieren!

Vervolgens bezochten we een tunnel die door een ondergrondse vulkaanuitbarsting gevormd was: de lava zie je dan nog in de tunnel zitten, helemaal versteend. Beetje spannend, maar de vulkanen op dít eiland zijn niet meer actief. Dat zagen we iets verderop, waar je in de twee belangrijkste kraters van Santa Cruz kunt kijken. Volledig begroeid, ook ín de kraters. De kraters zijn zo’n 100-150 meter diep. We zagen er vooral veel vogeltjes: Darwin heeft hier allerlei soort vinken gevonden.

landschildpad’s Middags, nadat we onze mede-cruisers en de gids ontmoetten, zijn we naar het Charles Darwin Centrum gegaan. Daar onderzoeken ze het leven op de eilanden, en ze hebben een fokprogramma opgezet voor de landschildpadden van alle eilanden en de landleguanen. Je kan daar dus langs hokken vol schildpadjes lopen – ze blijven 10 jaar in het centrum voor ze uitgezet worden. Op ieder bord hangt een bordje met de naam van het eiland waar de schildpadden thuis horen. Ieder eiland heeft namelijk zijn eigen soort: iets andere schilden, iets andere tekening op de schilden. Darwin heeft mede op dit feit (dat ook zo voorkomt bij vinken) zijn evolutietheorie gebaseerd. Er is één heel zielige schildpad, Lonely George. Die komt van het eiland Pinta en is de enige overgebleven schildpad van dat eiland: zijn soort is dus eigenlijk al uitgestorven. Lonely George vertikt het ook om met vrouwtjes van andere eilanden aan de rol te gaan, dus hij helpt niet echt mee…

Op een aantal eilanden komen leguanen voor op het land (er zijn ook zee-iguanas). In het Charles Darwin Centrum lagen een paar grote leguanen, wel bijna 70, 80 centimeter lang. Ze hadden een mooie, geelachtige kleur. Maar verder blijven het maar rare beesten…

Dus dat was onze kennismaking met de dino’s van de Galápagos!

« Older entries