Bolivia

You are currently browsing the archive for the Bolivia category.

Uyuni was dus vooral een wachtstad – wachten op de trein naar Oruro. Die vertrok zaterdagnacht om 0:05, en we moesten er om 23:00 zijn. In het donkere treinstation zaten en lagen veel mensen te wachten. Veel vrouwen met bolhoedjes, plooirokken en draagdoeken vol met spullen, en iedereen had een deken bij zich. Hmm. Zou het zo koud zijn in de trein?

Om een uur of 0:15 kwam de trein aan: een grote diesellocomotief met een stuk om 7 wagons en een bagagewagon. Daar gingen onze rugzakken in, en wij gingen in de allerlaatste wagon, die er in Uyuni aangehangen werd. Het duurde even voordat daar licht was, maar toen zagen we dat we best mooie stoelen hadden, met redelijk wat beenruimte.

Om 0:50 vertrok de trein uit Uyuni. En toen de kaartjes gecontroleerd waren, de vloer geveegd door de conducteur, en wij ons geïnstalleerd hadden, ging het licht uit. Op de kadans van de treinwielen konden we in slaap vallen… of niet. Het uitzicht over de zout- en/of hoogvlaktes met de sterren erboven was ook wel bijzonder.

In de ochtend reden we ‘door’ het grote meer ten zuiden van Oruro, waar echt een ongelofelijke hoeveelheid meerkoeten hun nest hebben in het riet. Alleen maar meerkoeten… niet normaal. Het laatste stukje reed de trein als een tram door de straten van Oruro – en precies drie kwartier te laat kwamen we aan.

carnavalHet was een beetje lastig om een hotel te vinden, want het blijkt dat ze hier ook carnaval vieren. Gelukkig vonden we redelijk snel iets, en om 10:00 hadden we een kamer.
Het echte carnaval is pas volgende week zaterdag en zondag hier, maar deze zondag deden ze een repetitie-optocht: met muziek en dansers, maar zonder de (overigens op posters fantastisch uitziende) kostuums. De optocht begon om 9:00 en ging door tot 21:00. Er deden zo’n 60 groepen aan mee. We hebben er stukjes van gezien, want om er nou de hele dag naar te kijken…
De dansers zijn echt geweldig: ze dansen in groepen, netjes in de maat, zowel vrouwen als mannen. De mannen beelden soms cowboys uit met bellen aan hun laarzen, soms geiten met rare bokkensprongen. En vaak hoort een bepaalde heilige bij een groep – die wordt dan op het dak van een auto rondgereden.
trompetDe muziek was bijna altijd gebaseerd op dezelfde melodie (dat wordt een beetje eentonig), maar wel met passie uitgevoerd. Slaan op grote trommels, een batterij aan trompetten, baritons, soms trombones en vaak tuba’s. Gaaf hoor!

En de kinderen (tot zeker 25 jaar) vermaken zich met het natspuiten van iedereen die daarvoor in aanmerking komt (een argeloze toerist dus ook). Ze gooien waterballonnetjes (dan ben je echt nat), spuiten met een waterpistool, of gebruiken de spuitbussen waar een soort zeep uitkomt. Heerlijk… je zit helemaal onder voor je bij het hotel bent…

Jammer dat we er volgende week niet meer zijn – we gaan morgen naar Putre, net over de grens in Chili, als de wegen het toelaten, want het is hier nogal regenachtig, en daarom spoelt er nog wel eens een weg weg. Maar waar we volgende week zijn, hebben ze vast ook carnaval!

WERELDBOLDeze wereldbol hangt rond op de zoutvlakte van Uyuni: er is hier niets! Een kwart van Nederland, zoveel niets anders dan zout!
Alles staat nu stevig onder water dankzij de abnormale regenbuien. Maar in de zomer, als het droog is, dan wordt hier nog steeds zout gewonnen. Er liggen allemaal hoopjes zout aan de zijkant van de Salar, die worden vervoerd naar Potosí voor verdere verwerking. Ik weet eigenlijk niet of dat dan ‘zeezout’, ’steenzout’, of anders heet…

Wij stonden volgens ons in het midden van de zoutvlakte. Zover je kon kijken niets dan zout, zout, wit zout en nog meer van dat witte spul. Maar later keken we op een kaart: de zoutvlakte was daarop zo’n 15 cm breed, en de locatie van het zouthotel: slechts 1 cm vanaf de rand. Zo groot is dat dus.
Poe hee. Groot.

De 4×4-tour naar Uyuni is een ‘must’ als je in San Pedro bent. Je kunt heen en weer in 4 dagen, of alleen heen in 3. Dat deden wij. Er zijn 3 agencies die de tour aanbieden en het kiezen blijft toch een beetje natte-vingerwerk. De voorbereidende boodschappen: wc-papier (want dat hangt er meestal niet), coca-thee en cocablaadjes (tegen de hoogteziekte!), en water (veel drinken in de droge hoogte).

grenspostDe tour begon met een minibusrit naar de grens met Bolivia, 50 km van San Pedro, naast de vulkaan Licancabur. Daar stapten we over in een Jeep. Chauffeur Ricardo en wij, Raul (Spanje), Linda (Duitsland) en Matt en Valerie (Frankrijk). Wij kenden Raul en Linda al uit het hostel, en we hadden al heel wat potjes Uno achter de rug, dus dat was zeker wel gezellig! Lees meer…

Read the rest of this entry »

Tips voor Bolivia

In de reiskrant van de Telegraaf stond afgelopen weekend een artikel over de mijnstreek van Potosí. Laten wij daar langs gaan komen…

In Sucre moeten we (volgens de Telegraaf dus) gaan kijken naar het Recoleta klooster, en daar ook lunchen. Voor het diner is restaurant La Fontana een goede keuze, waar je picante de pollo moeten eten.

Eens zien of we dat tegen die tijd nog weten.