Oceanië

You are currently browsing the archive for the Oceanië category.

wereldbolEn dit is dan de allerlaatste ‘Wij en de wereldbol’-post!! Hij is genomen op het vliegveld in HongKong, toen we 24 uur nadat we opgestaan waren in Auckland, zaten te wachten op het vertrek van CX271 naar Amsterdam. En wat doe je dan? Beetje rondhangen, Chinese souvenirs kopen (eetstokjes), luisteren naar het Nederlands dat langzamerhand steeds meer om ons heen gesproken werd… En we hadden er al 11 uur vliegen op zitten!

taartDe vlucht van HongKong naar Amsterdam verliep (net als het eerste deel) erg voorspoedig. We stonden zelfs een half uur te vroeg aan de grond! Toen nog half Nederland door taxieen, een uur (zo leek het) wachten op de bagage… En eindelijk konden we door ‘de deuren’ – en daar waren onze moeders, vaders, Joost z’n zus en vriend en Sander!! Wat fijn om iedereen weer te zien!!

aucklandDe skyline van Auckland wordt gedomineerd door een slanke toren: de SkyCity Tower. Hij is net zo hoog als de Eiffeltoren (met alle antennes van de toren in Auckland meegerekend). Gek genoeg is in onze gedachten de Eiffeltoren veel kleiner dan de SkyCity Tower. Maar dat is dus niet zo. Er is wel een ander groot verschil: de hoogte waarop je als bezoeker kunt staat. Die verdieping ligt in Parijs wel veel hoger. In de SkyCity Tower werden we met een snelle lift (met een kijkgat in de vloer!) naar zo’n 190 meter gebracht. Dan heb je al een schitterend uitzicht over Auckland, want zo ontzettend veel hoge gebouwen staan daar niet.En brr, er zit hier en daar een stukje doorzichtige vloer!

wereldbolDe haven was erg mooi, er voeren veel zeilschepen onder de grote brug door. En in de stad was het lekker druk: kerstdrukte. Bij een boekhandel staat een 5 meter hoge kerstman op de gevel, en bij TVNZ (de nationale TV-zender) was een gezellig feestje bezig (net onder de toren). De wereldbol was er ook en kreeg wat nieuwsgierige blikken!

Toen het wat donkerder werd, was het tijd om ons tafeltje in het hoge restaurant op te zoeken. Dit restaurant, Orbit, draait in ongeveer een uur rond, dus je ziet heel Auckland en omgeving aan je voorbij trekken, terwijl de zon ondergaat. En het eten was ook erg lekker. Naderhand nog eens van het uitzicht genoten, nu met lichtjes. En dat was de laatste avond van onze wereldreis… want die in het vliegtuig telt niet echt mee.

Onderweg

Het is dan eindelijk zover … op naar huis. Rond 10 uur zijn we richting vliegveld vertrokken. Auto inleveren en dan naar het vliegveld. Om 14:40 locale tijd gaat het vliegtuig (als het goed is). Over een uurtje of 32 zijn we weer in NL. Tot snel.

Laatste nachtje

Nog een nachtje slapen in den vreemde en dan beginnen we aan onze reis naar huis. Gisteren hebben we de tassen omgekeerd, veel weggegooid en de rest opnieuw ingepakt. Vandaag wat laatste dingetjes gedaan, Funda afgestruind voor huizen en daarna naar Auckland gegaan. De stad zag er in de zon een stuk anders uit dan 3 maanden geleden. Ongelofelijk dat het al weer zo lang geleden is. Uiteraard wat lastminute shopping gedaan.

skytowerVanavond hebben we ons laatste avondmaal gegeten in de Auckland Skytower. Ze zijn hier ontzetted tros dat deze toren met z’n 328 meter het hoogste gebouw op het zuidelijk halfrond is. Hij is wel 4 meter hoger dan de eifeltoren. Echter, bij de eifeltoren sta je bijna bovenaan en hier is het observatieplatform al op 180m. Ze hebben de antenne dus net hoog genoeg gemaakt om ‘m hoger te maken dan de eifeltoren. Ja, zo kan ik het ook.
De rit in de lift is wel erg spectaculair, want je staat namelijk op glas en je ziet de bodem onder je wegzakken als je omhoog gaat. Als de lift hoger komt, kijk je ineens naar buiten en zie je je langzaam boven de stad uitstijgen. Als de liftdeur opengaat bij het observatieplatform is het uitzicht adembenemend. Zeer mooi zicht over de stad, havens, brug, vulkanen, heuvels, bootjes en water. In de buitenste rand zitten ook glazen vloerplaten zodat je recht naar beneden kunt kijken. Er staat dat het net zo stevig is als het beton waar je op staat, maar toch vind ik het niet prettig om erop te staan. En zo te zien deelt de meerderheid van de bezoekers mijn mening.
Het eten in het Orbit restaurant, dat langzaam ronddraaid, was heerlijk. Ook hier een prachtig uitzicht natuurlijk: langzaam werd het donker en gingen de lichtjes aan.

Zo, en dan nu maar naar bed voor onze laatste nacht in het buitenland. Morgen rond uurtje of 10 gaan we al op naar het vliegveld.

memorialDe laatste kilometers… en het totaal ligt boven de 10.000 km (in Nieuw Zeeland)! Gisteren zijn we vanuit Paihia naar Dargaville gereden, met eerst een omweg naar het herdenkingsmonument voor de Rainbow Warrior. We hadden tenslotte alles van het schip gezien, behalve de propellor: die is verwerkt in het monument. Het staat op een heuvel die uitkijkt over de Cavalli Islands, waar het schip zelf ligt. Mooi gemaakt, met stenen uit de omgeving. En een kleine overdenking met behulp van drie simpele afstanden: vanaf dat punt is Parijs dik 18.000 km ver weg; Mururoa (waar de Fransen kernproeven deden) zo’n 4000 km. Een echte ‘ver van mijn bed’-show voor de Fransen dus, maar niet voor de Nieuwzeelanders!

De rest van de route was mooi heuvelachtig, bergachtig en met bossen, alleen het weer zat niet echt mee: dikke wolken en natte regen. Het nodigde dus ook jammergenoeg niet echt uit om lange wandelingen langs de oude kauri-bomen te maken. In de bossen hier aan de westkust staan heeeele oude kauri’s: zo’n 2000 jaar oud. Ze zijn ook dik. Tane Mahuta, de naam van de boom die we gezien hebben, heeft een stamomtrek van 13,5 meter, en hij is 51 meter hoog. De stammen van de kauri’s, die familie van de denneboom zijn, zijn kaurikaarsrecht en takloos. Dat maakt het natuurlijk uitstekend geschikt voor timmerwerk en dergelijke. Vandaag zijn we (na een overnachting in Dargaville) naar het kaurimuseum geweest, dat vol staat met kaurimeubilair en kunstwerken, en met de geschiedenis over het rooien van deze majesteuze bomen. Er zijn nog maar een paar van die echt oude bomen over. En die worden nu goed beschermd. De Maori hebben ook bij iedere boom een verhaal: Tane Mahuta is de Heer van het Bos; Tane was de ‘persoon’ die het leven mogelijk maakte door zijn hemelse vader en moeder aarde te scheiden.

Uiteindelijk zijn we doorgereden naar Te Atatu, ons vertrekpunt in september. Hier werden we weer hartelijk ontvangen. Een prima plek om even te niksen, en alle spullen uit te pakken, uit te zoeken, weg te gooien en/of in te pakken. De achterbak van onze auto zat telkens vol – dat moet nu teruggebracht worden naar 2 x 20 kilo plus handbagage. Een uitdaging!

Voor de liefhebbers: de route over het Noordereiland (het stukje tussen Dargaville en Auckland zelf erbij denken!).

Dagje Maori

kapa hakaIn 1840 is in de Bay of Islands een verdrag getekend tussen 43 (en later 500) Maori chiefs en de Britse regering. Dit verdrag, opgesteld in Maori en Engels, is in feite een afspraak tussen twee volkeren die samen in een natie leven en werken. Een nogal belangrijk uitgangspunt dus! En dat is hier, vlakbij Paihia, getekend. Behalve een stukje Britse geschiedenis, is hier de Maori-cultuur dus ook sterk aanwezig.

Joost en ik waren de helft van het vier-koppige publiek dat genoot van een kleine dans- en zangvoorstelling van meeting houseMaori-dansen, waaronder de indrukwekkende Kapa Haka oorlogsdans (je zou er bang van worden!). Maar er was ook een dans met de poi (ja, Rhinofly – het woord poi betekent iets!) – bollen van flax waarmee de vrouwen heel behendig draaien. Joost mocht de Kapa Haka proberen, ik draaien met de poi (en dat is niet zo simpel als het lijkt!).

Op de Waitangi Treaty Grounds staan ook nog een mega-grote waka, een kano. Er moeten wel 80 roeiers in en er kunnen ook nog 55 passagiers mee. Het is vooral een ceremonieel gebeuren; de kano is gemaakt om het 100-jarig bestaan van de Treaty te vieren. Er zijn hele dikke kauri-bomen voor gebruikt.
Naast het super-Engelse Treaty House staat het Te Whare Runanga (Meeting House), wat volledig gebeeldhouwd is met Maori-beelden. Deze hebben ogen van ingelegd paua-schelp, en ertussen staan matten van gevlochten flax.

vlechtenFlax: dat is dus een plant met hele stevige bladeren, waar de Maori allerlei dingen van weven. Van kunstwerken tot gebruiksvoorwerpen (zwepen, rokken, riemen, tassen…). Ik heb een mini-workshop flax-vlechten gedaan. Daarbij hoorde ik welke bladeren je mag gebruiken, hoe je de bladeren af moet snijden, en natuurlijk hoe je er iets moois van maakt. Dat was erg interessant. En volgens mij Maori-instructeur was ik er erg goed in (kijk maar!)…!

Rainbow Warrior

Vandaag hebben we gedoken naar Green Peace’s Rainbow Warrior. Het weer was weer geweldig (volgens de voorspellingen de laatste mooie dag van ons verblijf hier zo te zien), prachtig zonnetje en op wat sluier bewolking na een prachtig blauwe lucht.
We zijn eerst naar Matauri Bay gereden en vandaar in een boot gestapt en naar de Warrior gevaren die daar slechts 10 minuten varen vanaf ligt. Ik had geregeld dat we als eerste het water in mochten. Ik wil immers het wrak filmen en geen duikers en bubbels. Het zicht was niet geweldig, maar het was toch een mooie duik. Het wrak is mooi begroeid met juweel annemonen en zooanthids. In het wrak natuurlijk veel vis, maar ook veel Demoiselle’s die hun plekje behoorlijk fanatiek verdedigen. Weer veel clown naaktslakken net als bij de Poor Knight eilanden. De video is wel aardig geworden. Kan daar wel iets moois van maken denk ik.

Tussen de duiken door hebben we geluched op een strand waarbij we een waanzinnig mooie zon hadden met een misterieuze circel eromheen. De 2e duik was bij een eilandje. Er waren een paar zeeleeuwen, maar die hebben we niet gezien. Zaten zeker bij de andere duikers. Wel veel anders vissen en ondiep prachtig spel van zonnestralen en kelp. Al met al een paar mooie laatste duikjes van onze reis.

Hier in Nieuw Zeeland worden films en series op tv tot ergens toe onderbroken door reclames. Hoe dichter bij het einde, hoe meer reclames uiteraard. Ik denk dat voor het laatste uur geldt, na elke 10 regels tekst: reclame. Zeer irritant.
Een veel voorkomende reclame is die voor Michael Hill Juweliers. In de reclame wordt een enorm bekend liedje gebruikt, maar we kunnen er maar niet opkomen welke dat het is.

Wie weet hoe het liedje heet en welke artiest?

Nu we ruim een jaar onderweg zijn, vragen we ons zelf wel eens af: “Waar waren we vorig jaar deze tijd?”. Ik had eigenlijk gedacht dat dat in Chili was, maar toen ik onze blog ‘Zwitserland’ van vorig jaar terug las, herinnerde ik me dat we toen inderdaad met Sinterklaas in Bariloche, Argentinië waren. Helaas niet zoveel chocolade dit jaar net als toen.

vogels en vissenDe Poor Knights Islands zijn boven water ook erg interessant! Zo’n 200 jaar geleden woonden hier Maori, maar sinds er een ruzie was tussen twee stammen en alle Maori op de eilanden uitgemoord werden, zijn de eilanden ‘tapu’ (taboe) en krijg je een stevige boete van 100.000 euro als je aan land gaan. Niet in het minst omdat het ook een natuurreservaat is, waar alleen nog ‘native’ vogels leven en geen varkens, possums en dergelijke.

De eilanden zijn geerodeerde vulkanen, en dankzij een jarenlange erosie zijn er veel grotten en tunnels overbleven. Waaronder de grootste zeegrot en de hoogste rots-boog van de wereld, of het zuidelijk halfrond, of Nieuw Zeeland. De zeegrot was zo groot (136 m lang, 30 m hoog), dat we er met de hele boot in konden! Maar de vogels en de vissen zijn zeker zo interessant. Dankzij het reservaat zijn de Buller Petrels (zeevogels) teruggekomen wereldbolvan 1000 vogels naar zo’n 3 miljoen. Die zagen we dus heel veel: ze aten mee met de trevally’s (vissen). Die hebben zo’n zelfde populatiegroei meegemaakt, en nu zijn er weer grote scholen vis die op jacht zijn naar eten aan de oppervlakte van het water. Dan zie je al hun ruggen zelfs boven het water uitkomen. En onder water is dat trouwens ook een gaaf gezicht, zo’n jagende school vissen!

En de wereldbol was er ook weer! Het lijntje is bijna rond, maar we moeten nog terug naar Auckland en natuurlijk ook nog via HongKong naar Nederland!

« Older entries