Costa Rica

You are currently browsing the archive for the Costa Rica category.

cocoJullie hebben al een tijdje niets van ons gehoord – dat komt omdat we de laatste dagen ook niet zo veel gedaan hebben. Althans, we hebben ons ‘gewone’ leventje in Playas del Coco als vanzelf weer opgepakt: Joost heeft bijna iedere dag gedoken met Rich Coast Diving (als klant die alle duikstekken kent!), en ik heb gewerkt aan de site van de Holland Hotels Costa Rica en Hotel El Mono Feliz. De eerste is weer helemaal bijgewerkt, en de tweede krijgt waarschijnlijk binnenkort een nieuwe uitstraling (en wordt makkelijk te onderhouden).

En zo gaan de dagen hier voorbij… De regentijd staat op het punt van beginnen. Dat betekent dat de heuvels hier nog droog zijn: kale bomen, bruine grond. Maar gisteren heeft het de hele middag geregend, en we hebben een paar dagen geleden ook al een bui gehad, dus het begint te komen. En dat moet ook wel, want eigenlijk is het regenseizoen al laat.

cocoPlayas del Coco is wel veranderd in de twee jaar dat we hier niet waren. Zo is de weg langs de kust, de Chorrera, zowaar geasfalteerd – evenals de zijweggetjes daarvan die op het strand uitkomen. Tegenover de supermarkt Luperon (nieuw logo en verfje!) staat ineens een gigantisch appartementencomplex met luxe en dure appartementen. Mapache (het appartementencomplex waar wij zitten) groeit en groeit nog steeds, en ook op de heuvels achter Mapache staan ineens veel meer huizen. Al met al levert dit wel een uitdaging op voor de water- en energievoorziening van de provincie Guanacaste. Al die huizen hebben zwembaden en airco – dus dat betekent veel water en energie. En water hebben ze niet zo heel veel hier (daarom zijn de heuvels nu zo bruin) – en het energienet is niet echt gebouwd op zoveel stroomgebruikers. Dat is dus het gevolg van al die Amerikanen die hierheen komen en in een luxe appartement willen. En nu komen die Amerikanen niet zo snel meer, vanwege de dollarkoers. Nog meer lege appartementen…

cocoDe grootste verandering in Playas del Coco is wel het strand: dat is twee keer zo breed geworden! De reden? Alle gebouwen die illegaal op het strand stonden, zijn met een grote shovel weggevaagd. Deze huizen, hostels en restaurants stonden binnen zoveel meter van de hoogwaterlijn (ah, vandáár dat dat ene terrasje altijd onder water stond!), en dat mag eigenlijk niet. Daar heeft Coco dus even wat aan gedaan, en het ziet er een stuk beter uit! De enige dingen die nog ‘op’ het strand staan, zijn het de betonnen bankjes van het park, de bomen die tussen de huizen stonden, en één restaurantje. Maar het strand is twee keer zo breed!

Dus we genieten hier in Playas del Coco van het oude bekende en de oude bekenden die we hier ontmoeten. Zoals Billy en Terry, de oude eigenaren van de duikschool waar Joost werkte in 2005. Zij vierden een feestje, want hun baby-papegaai werd 60 dagen oud (je moet iets verzinnen…). Hier ontmoetten we weer allemaal Amerikaanse inwoners van Coco en Ocotal, erg gezellig.
Met Martin en Brenda (eigenaren van Rich Coast) zijn we bij een pizzeria wezen eten, echte Italiaanse pizza’s – heerlijk! En Joost ziet hen natuurlijk elke dag in de duikshop.
En gisteren hebben we de beroemde saté gegeten van Ruud – en hij was weer heeeeerlijk!. Bij Ruud en Odette zijn we altijd welkom voor een glaasje ijsthee, en dan zijn er zo weer twee uur voorbij. Even een tennisbal gooien voor Scuby, hun hondje. Ze herkende ons nog, na zoveel tijd, en werd helemaal hysterisch. Scuby’s enige speeltje is een tennisbal, die ze vrijwel altijd in haar bekkie heeft – en je krijgt ‘m nauwelijks afgepakt!

Tot zover Playas del Coco. Op zondag rijden we terug naar San José, voor een nachtje bij Peter en Flor in Dos Palmas Airport. En op maandag vliegen we naar San Francisco – op voor de tweede helft van onze reis!

wereldbolJaaa! We hebben weer een wereldbol! Twee zelfs, dankzij lieve moeders, twee pakketjes en ons ‘postkantoor’ Ruud en Odette. Dat is toch wel heel leuk hoor, in plaats van een papieren wereldkaart. Dus daar gaan we weer!

De wereldbol staat op de boot van Rich Coast Diving en we zijn net onder water geweest voor de eerste duik, op Punta Argentina. Het was weer indrukwekkend: 4 haaien bij elkaar, een white spotted eagle ray die in het zand aan het neuzen was. Er waren deze keer veel octopussen, en blijkbaar zitten die constant in de weg van de vissen, want die vallen hen constant aan. De octopussen gaan dan maar op stap, en om de vissen af te logboekschrikken, veranderen ze locaal van kleur. Grappig om te zien! We vonden ook het zeepaardje terug. Dat zijn toch wel heel rare beesten: hoe ze eruit zien, hoe ze zich bewegen…

De tweede duik van deze dag was op Tortuga, waar we de ongelofelijk goed gecamoufleerde frogfish weer terugvonden. Op het wrak was het druk met allerlei vissen. Op het eind van de duik (die dik een uur duurde!) hebben Joost en ik naar naaktslakjes gezocht (en gevonden) en hebben we blennies gekeken. Blennies zijn kleine visjes (als guppies) die zich in holtes verstoppen en alleen hun groene koppie met rode kraaloogjes naar buiten steken.

Kortom, weer een dag met mooie duiken – en een wereldbol!

Toegegeven, het werkt (gelukkig) niet bij alle winkels op de volgende manier. Maar dit was toch wel een blogwaardige manier van betalen…

Joost ging bij de Monge, een winkel voor huishoudelijke apparaten, TV’s, telefoons, meubilair en andere voorkomende zaken, een spindeltje DVD’s halen (we moeten die foto’s ergens laten!). Zo’n spindeltje met 10 DVD’s kost 2700 colones, zo’n € 4,-. Daarvoor moest eerst een mannetje het gesloten glazen deurtje open komen maken. Hij pakt de gewenste spindel en schrijft een bonnetje. Vervolgens krijgen we niet de spindel, maar het bonnetje in onze handen. Daarmee moet Joost naar een hogere verdieping, waar tussen de banken, keukenkasten en tuinsets een glazen kantoortje is. Daar staat de airco op 23 graden (dat is koud!) en daar worden twee mensen geholpen door twee mensen met een Monge-shirtje. Terwijl Joost zit te wachten, komt er een derde Monge-shirtje binnen. Hij gaat op z’n gemakje iets kopiëren, maar helpt de wachtende klant natuurlijk niet. Als Joost eindelijk aan de beurt is, moet hij zijn naam opgeven (”Is J. uw voornaam?”) en het Monge-shirtje typt erop los dat het een lieve lust is. Uiteindelijk mag Joost hier zijn geld afgeven en krijgt hij een -ander- bonnetje mee. En ik sta met lichte tegenzin op uit de grote bank met dikke kussens.
Met dat bonnetje lopen we vervolgens naar een man aan een klein balie bij de voordeur, waar wonderlijk genoeg het spindeltje staat (”O ja, dát waren we aan het kopen!). De man vraagt om het bonnetje en pakt zijn grote boek erbij. Hij schrijft een serie getallen over van het bonnetje. Pakt vervolgens een grote Monge-stempel, die achterop het bonnetje gestempeld wordt. En dan moet Joost dáár zijn handtekening op zetten. En dan, waarempel, krijgen we het bonnetje én de spindel mee.

Maar er zijn dus wel drie man aan het werk geweest voor de verkoop van een spindel!!

appartementZo, na een tocht door Costa Rica (zonder laptop, door nevelwouden, langs meren en in gebieden waar nog geen internet beschikbaar was of zelfs telefoon is!!) zijn we nu weer in een soort van beschaafd gebied ;-) Playas del Coco, waar we in 2005 woonden, en in 2006 terugkwamen. Dus hebben we hier veel bekenden, en we hebben gisteren al snel een rondje gedaan: Terry & Billy (toen van de duikschool), Romy (van ons mini-huisje), Ruud & Odette (en Scuby, van de ijsthee), Martin en Brenda (van Rich Coast Diving), Valerie (Franse duikinstructrice, nu kok), Nancy (ofwel ‘Honey’, omdat ze dat altijd zegt), en nog veel meer.
We hebben een apartementje gehuurd, met een keukentje en alles erop en eraan. Lekker voor de komende 12 dagen, even een thuisje.

In die 12 dagen gaan we ook de site bijwerken, want we lopen nogal achter met alle verhalen en foto’s. Aan de foto’s wordt gewerkt – over een paar minuten staan er 100 nieuwe foto’s op. De verhalen (vanaf de Galapagos) volgen de komende dagen, dus houd de site weer in de gaten!

Erg snel internet is hier echter niet, en het is prijzig, dus we doen ons best voor jullie, maar heb geduld!

Afgelopen vrijdag kwamen we uit het nevelwoud afzakken naar San José. Daar stond – gelukkig – onze laptop, bijna klaar om direct mee te nemen. We hebben 2,5 uur gewacht, maar toen hadden we een nieuw keyboard en een nieuwe dvd-speler (dat laatste op de garantie!). Echt super-service van de Acer servicedesk.

monteterrasWe zijn die dag doorgereden naar Monte Terras, waar we aankwamen tegen het donker. Dat viel alles mee: de Interamericana is echt perfect geasfalteerd – er zijn geen gaten meer te ontdekken! En zelfs aan de weg tussen Cañas en Tronadora is geen ‘plezier’ meer te beleven: zelfs die is zo glad als een laken. Gelukkig is de laatste 500 meter naar Kees en Willeke nog steeds ouderwets onverhard, dus we konden de Rav nog even laten grommen.
Het was heel gezellig om bij Kees en Willeke te zijn. Wij hebben in 2005 drie weken in hun huis gewoond (toen waren zij nog in Nederland), en dat leverde mooie verhalen op, die we graag nog eens vertellen… Nu is het erg veranderd: het huis heeft een mooie kleur gekregen (lichtoranje-terracotta), en er zijn vier mooie huisjes voor de gasten. Wij hebben genoten van het keukentje: eindelijk weer zelf koken! En het uitzicht op de tuin is zo mooi, vulkaanje ziet de toekans, oropendola’s en andere vogels overvliegen. En ik hoorde ze al: nog geen 500 meter verderop zaten brulapen langs de weg.
De topattractie is echter het uitzicht op het meer van Arenal, en de vulkaan Arenal zelf, die aan de andere kant staat. En ja hoor, hij liet zich zien! De Costa Rica-gangers onder jullie weten wel dat dit een bijzonder feit is – meestal staat hij te rommelen met zijn kop in de wolken. Maar nu zagen we ‘m helemaal, en met een sluik rookwolkje dat uit de top kwam. Helaas was hij ’s avonds in het donker wel verstopt, anders hadden we de lava kunnen zien!

Na een paar dagen gingen we door, eerst naar Liberia, waar we met Carlos Hiller hadden afgesproken. Carlos kennen we van zijn bezoek aan de DuikVakerbeurs in 2007, toen hij met Martin en Brenda uit Costa Rica meekwam en bij ons logeerde. Hij schildert onderwaterlandschappen, de meeste voor ons heel herkenbaar, want Carlos baseert ze op zijn duiken hier in Costa Rica. We hebben met hem gelunchd – heel gezellig (en we hebben maar niet gezegd dat we zijn schilderij nog moeten inlijsten!).

lodgeEn toen zijn we doorgegaan naar El Sol Verde, het nieuwe plekje van Gerard en Ingrid. We hebben hen in 2006 ontmoet, via Ruud en Odette, toen we met z’n allen in Playas del Coco woonden. Nu zijn Gerard en Ingrid druk aan het bouwen in Curubandé, richting de vulkaan Rincon de la Vieja (de ‘moddervulkaan’). Ze hebben drie kamers, een camping en (bijna) een eigen huis. De kamers zijn schitterend en hebben een terras, vanwaar je kan genieten van de vogels. We zagen zelfs een eekhoorn die een nest aan het bouwen was van takjes. Hij snapte alleen niet zo dat hij z’n eigen camouflage gebruikte voor de bouw van het nest, dus straks staat daar een kale boom met een eekhoornnest…

En na een nachtje op de helling van de vulkaan zijn we naar Playas del Coco gereden – ons ‘thuis’!

avalonGisteren afscheid genomen van Otto en Anja, een ‘tot ziens’ – we weten alleen nog niet wanneer en waar. We hebben genoten van de rust bij El Mono Feliz, bedankt!!

Tussen ‘het Zuiden’ en San José liggen hoge bergen: het hoogste punt is zo’n 3000 meter. Dat heet Cerro de la Muerte (berg van de dood). Oorspronkelijk omdat het hier zo kon spoken dat de mensen die hier vroeger te voet passeerden, wel eens niet aankwamen. Nu lijkt het nog steeds van toepassing, maar dan omdat de Costaricanen (tico’s) als gekken rijden over de tweebaansweg door de bergen. Tunnels zijn hier niet, scherpe bochten en diepe afgronden wel. Er gaat dus nog wel eens wat fout, en inhaalacties worden soms met ware levensverachting uitgevoerd (wij wachten rustig tot er een recht stukje weg is).

avalonEn daar, bij kilometerpaaltje 107, ligt het dorpje Division. Het is in 10 jaar nauwelijks veranderd, en dat weet ik omdat ik zo’n 5 kilometer verderop een half jaar in Avalon woonde. Toen nog een hotel, nu een self-sustaining boerderij, opgebouwd door Glenn. We hebben heel Avalon met Glenn bekeken: er is een visvijver met forel; een van de cabina’s is omgebouwd tot een gezellig mini-huisje voor gasten; er zijn ‘kassen’ van plastic waar sla, bloemkool en broccoli geteeld wordt; de bramenstruiken worden weer bijgehouden; en Glenn heeft zijn eigen huis gebouwd. Het is een schitterend huis, met een aangebouwde kas waar tientallen soorten orchideeën hangen die ze gevonden hebben in het omringende nevelwoud. Sommige soorten kan Glenn zelfs niet terugvinden in de boeken! Avalon blijft een speciale plaats, en nu de boerderij van Glenn vorm krijgt, ziet het er echt uit als een perfect plekje!

danticaDertig kilometer verderop zijn we de Cerro de la Muerte voorbij en komen we (kilometer 80) bij San Gerardo de Dota. Hier hebben Joost en Maria-Louisa Dantica, een hotel-galerie. In de galerie staan allemaal kunstwerkjes uit Costa Rica en Zuid-Amerika, echt schitterend. Het hotel bestaat uit een aantal luxe cabina’s, met een schitterend uitzicht over de vallei, die volledig begroeid is met bomen: allemaal nevelwoud. We hebben mooie wandelingen gemaakt naar de rivier, zo’n 300 meter boslager. Helaas geen quetzal gezien, maar wel constant de mooie roep van de black-faced solitaire op de achtergrond. Het is een metaalachtig geluid, zo mooi!
We hebben genoten van de gastvrijheid van Joost en Maria-Louisa en ook van de luxe: een jacuzzi hadden we nog niet eerder in onze hotelkamer! En dat donzen dekbed was ook heerlijk (het kan daarboven wel eens fris zijn!).

Het nevelwoud blijft een heel bijzonder gebied, ik vind het schitterend: die begroeide bomen, mysterieuze vogels… En voor de Costa Rica-gangers: Monteverde is echt niet het enige nevelwoud hoor! Rijd eens naar het Zuiden!!

kikkertjeWij wilden ook graag naar het Peninsula de Osa, omdat we daar nog niet eerder echt geweest waren. En vanaf Otto en Anja is dat niet zo heel ver, dus we waagden het erop. We reden in dik anderhalf uur (dat was iets meer dan gedacht) net het Peninsula op, bij het dorpje Rincon. Daar vlakbij hebben Jan en Ina hun hotel Jamanasin. Ze zijn pas in oktober vorig jaar naar Costa Rica gekomen, maar het ziet er al heel netjes uit. Mooie, ruime kamers en heel veel groen om het hotel. Toekans, papegaaien, gifkikkertjes… het kan niet op! Lees meer!

Read the rest of this entry »

Thuis

el mono felizZo, we zijn nu ongeveer halverwege onze reis en lekker even ‘ thuis’ in Costa Rica. Leuk om weer even vrienden te zien en overal hartelijk begroet te worden. We zitten nu in het zuiden bij Otto en Anja in Hotel El Mono Feliz (de gelukkige aap). Hier hebben we weer even internet dus even de mail gelezen en de financien gecontroleerd.

Na aankomst in CR hebben we eerst een dag in San Jose gewinkeld. Even de noodzakelijk spullen halen zoals contactlensvloeistof, de laptop weggebracht voor reparatie en een nieuwe batterij voor mijn horloge. We zagen een aantal mensen bij een tv-winkel voor de ruit naar voetbal staan kijken. Hé, voetbal op tv, dan is Cor thuis, dus hup in de taxi naar dos palmasSanta Domingo en ja hoor, hij was thuis. Even gezellig bij gekletst en we zijn weer op de hoogte van het wel en wee van de Club Holandes. Uiteraard ook gezellig gepraat met Flor en Peter van Hotel Dos Palmas waar we verbleven. Ze hebben een nieuw hotel in La Garita wat erg groot en mooi is.

We hebben ook al een toertje naar Tortuguero gemaakt, een groot natuurreservaat in het noord-oosten van CR. Zeer mooi, zeer veel vogels en beesten gezien. Een soort biesbosch, maar dan tropisch en veel groter. Is beroemd vanwege de vele schildpadden die er eieren komen leggen, maar jammer genoeg niet in dit jaargetijde.
Gisteren zijn we naar het zuiden gereden waar we nu zitten. Even een paar dagen niets doen. Beetje administratie bijwerken, zwembad liggen en lezen in een hangmat. Ja, het leven van een wereldreiziger valt soms niet mee. :-P

tortugueroDe dag na ons regeldagje in San José zijn we naar Tortuguero gegaan. Dit Nationaal Park ligt in het Noordoosten van Costa Rica en is alleen goed bereikbaar per boot. Nu kan je dit zelf allemaal regelen, maar wij deden het eens makkelijk en namen een tweedaags toertje vanuit San José.

Met een luxe bus gingen we naar het Oosten: eerst door NP Braullio Carillo, een nevelwoud, waarin zich ook Costa Rica’s enige tunnel bevindt – “De kortste en de langste“, aldus de grappige gids…

Read the rest of this entry »