Wij en de wereldbol

You are currently browsing the archive for the Wij en de wereldbol category.

wereldbolEn dit is dan de allerlaatste ‘Wij en de wereldbol’-post!! Hij is genomen op het vliegveld in HongKong, toen we 24 uur nadat we opgestaan waren in Auckland, zaten te wachten op het vertrek van CX271 naar Amsterdam. En wat doe je dan? Beetje rondhangen, Chinese souvenirs kopen (eetstokjes), luisteren naar het Nederlands dat langzamerhand steeds meer om ons heen gesproken werd… En we hadden er al 11 uur vliegen op zitten!

taartDe vlucht van HongKong naar Amsterdam verliep (net als het eerste deel) erg voorspoedig. We stonden zelfs een half uur te vroeg aan de grond! Toen nog half Nederland door taxieen, een uur (zo leek het) wachten op de bagage… En eindelijk konden we door ‘de deuren’ – en daar waren onze moeders, vaders, Joost z’n zus en vriend en Sander!! Wat fijn om iedereen weer te zien!!

aucklandDe skyline van Auckland wordt gedomineerd door een slanke toren: de SkyCity Tower. Hij is net zo hoog als de Eiffeltoren (met alle antennes van de toren in Auckland meegerekend). Gek genoeg is in onze gedachten de Eiffeltoren veel kleiner dan de SkyCity Tower. Maar dat is dus niet zo. Er is wel een ander groot verschil: de hoogte waarop je als bezoeker kunt staat. Die verdieping ligt in Parijs wel veel hoger. In de SkyCity Tower werden we met een snelle lift (met een kijkgat in de vloer!) naar zo’n 190 meter gebracht. Dan heb je al een schitterend uitzicht over Auckland, want zo ontzettend veel hoge gebouwen staan daar niet.En brr, er zit hier en daar een stukje doorzichtige vloer!

wereldbolDe haven was erg mooi, er voeren veel zeilschepen onder de grote brug door. En in de stad was het lekker druk: kerstdrukte. Bij een boekhandel staat een 5 meter hoge kerstman op de gevel, en bij TVNZ (de nationale TV-zender) was een gezellig feestje bezig (net onder de toren). De wereldbol was er ook en kreeg wat nieuwsgierige blikken!

Toen het wat donkerder werd, was het tijd om ons tafeltje in het hoge restaurant op te zoeken. Dit restaurant, Orbit, draait in ongeveer een uur rond, dus je ziet heel Auckland en omgeving aan je voorbij trekken, terwijl de zon ondergaat. En het eten was ook erg lekker. Naderhand nog eens van het uitzicht genoten, nu met lichtjes. En dat was de laatste avond van onze wereldreis… want die in het vliegtuig telt niet echt mee.

vogels en vissenDe Poor Knights Islands zijn boven water ook erg interessant! Zo’n 200 jaar geleden woonden hier Maori, maar sinds er een ruzie was tussen twee stammen en alle Maori op de eilanden uitgemoord werden, zijn de eilanden ‘tapu’ (taboe) en krijg je een stevige boete van 100.000 euro als je aan land gaan. Niet in het minst omdat het ook een natuurreservaat is, waar alleen nog ‘native’ vogels leven en geen varkens, possums en dergelijke.

De eilanden zijn geerodeerde vulkanen, en dankzij een jarenlange erosie zijn er veel grotten en tunnels overbleven. Waaronder de grootste zeegrot en de hoogste rots-boog van de wereld, of het zuidelijk halfrond, of Nieuw Zeeland. De zeegrot was zo groot (136 m lang, 30 m hoog), dat we er met de hele boot in konden! Maar de vogels en de vissen zijn zeker zo interessant. Dankzij het reservaat zijn de Buller Petrels (zeevogels) teruggekomen wereldbolvan 1000 vogels naar zo’n 3 miljoen. Die zagen we dus heel veel: ze aten mee met de trevally’s (vissen). Die hebben zo’n zelfde populatiegroei meegemaakt, en nu zijn er weer grote scholen vis die op jacht zijn naar eten aan de oppervlakte van het water. Dan zie je al hun ruggen zelfs boven het water uitkomen. En onder water is dat trouwens ook een gaaf gezicht, zo’n jagende school vissen!

En de wereldbol was er ook weer! Het lijntje is bijna rond, maar we moeten nog terug naar Auckland en natuurlijk ook nog via HongKong naar Nederland!

vulkaanDansen, dansen, dansen… op een vulkááááán!!” zingt De Dijk. Dat hebben we wel een paar keer gedaan – de video wordt misschien nog wel eens voor beperkt publiek beschikbaar…!
De wereldbol was mee op de Tongariro Crossing, en vlak onder Mt Ngauruhoe heb ik ‘m opgeblazen. Best indrukwekkend om onder een actieve vulkaan door te lopen. De top van de Ngauruhoe is nog zo’n 1000 meter hoger (wij zaten ook op ongeveer 1000 meter), maar het lijkt wel dichtbij. En er kwam een rookpluimpje uit – hij is echt actief!

Dit was waarschijnlijk de laatste vulkaan voor de wereldbol. En gelukkig had ik nu wel puf om hem op te blazen! Dat is wel eens anders geweest

wereldbolNa een dag heftige regen met waarschuwingen en overstroming in de regio Nelson, waar wij zitten, was het vandaag droog. En het werd zelfs zonnig, met hier en daar een mooie stapelwolk. Een goede dag dus om er weer op uit te trekken. We zijn richting het Abel Tasmanpark gereden, tot aan de Takaka Hill. Daar zijn we een zijweg ingeslagen en kwamen we na 8 kilometer rijden tussen schapenmarmerstenen uit bij een weiland dat ooit als filmlocatie dienst deed. Niet dat er echt wat aan te zien was, maar we waren weer op een bijzonder mooie plek. En onderweg nog een mooi uitzicht ook – op Nelson en de Tasman Bay.

We hebben geprobeerd om bij schaapjes in de buurt te komen, maar dat lukte niet – ze rennen allemaal hard blatend weg. In het bos naast het weiland werd hard gefloten: zoveel vogeltjes zaten er, en het echode erg mooi.

Op de terugweg zijn we nog even op het gouden strand van Kaiteriteri geweest: met schelpjes gespeeld:-)

Tot slot: een blik geworpen in de etalage van ‘de’ juwelier, die ‘de ring’ gemaakt heeft (ofwel, een stuk of 40) voor de film van de Lord of the Rings. Mooi ringen hoor! En in Nelson heb je nog een winkeltje met Nederlandse producten ook. Kruidnootjes!! Hoera!! En pinda-satesaus met kroepoek!! Blij!!

wereldbolEn natuurlijk was de wereldbol er ook! En dit is meteen een mooie gelegenheid om uit te leggen waarom de sounds geen sounds zijn, maar fjorden. Fjorden zijn uitgesleten door gletsjers; sounds door water. En deze diepe fjorden (meer dan 400 meter) zijn echt uitgesleten door gletsjers, zo’n 20.000 jaar geleden.

En in de Sounds regent het veel, want de lucht die vanaf de oceaan komt (de Tasmaanse Zee, in dit geval), wordt tegen de bergen omhoog geblazen, en de regen valt dus ook weer naar beneden.

Gelukkig hadden wij een bijzonder regenachtige dag en een zonnige dag: twee hele andere gezichten van de Doubtful Sound!

wereldbolIk had ‘m wel bij me, maar hij was nog niet opgeblazen: de wereldbol. Dus vandaar dat Slope Point ergens ver achter mij is. We zijn op twee heel erg zuidelijke puntjes van Nieuw Zeeland geweest: Slope Point en Stirling Point.
Slope Point is het echte zuidelijkste puntje: je loopt een kwartier tussen de schapen door en dan sta je bovenop een kleine klif met een stirling pointgeometrisch punt in de grond en een toeristisch bordje met de afstanden tot de evenaar (5140 km) en de zuidpool (4803 km). Verder is er vooral veel wind…

Stirling Point ligt 7 km noordelijker en een 50 km westelijker, vlak onder Bluff. Hier komen wel toeristen, want het is tevens het einde (zij zeggen het begin) van Highway 1, die door heel Nieuw Zeeland loopt. En die eindigt in een parkeerplaats, een café, en een toeristisch bordje met de afstanden tot de evenaar, de zuidpool, Londen (18958 km), en heel veel andere plaatsen. En het waait er niet zo heel hard. En de wereldbol was toch opgeblazen. Dus.

wereldbolDe wereldbol is vandaag in een ‘andere wereld’: die van Lord of the Rings. Links van mij staat de groene heuvel die in de film de locatie van Edoras was: er stond een soort kasteel op en wat huisjes. Er is nu niets meer van te zien, anders dan een onverharde weg die langs de achterkant de heuvel op gaat (er worden tours naar georganiseerd). Peter Jackson (de regisseur) heeft alles netjes weggepoetst. Zelfs het gras dat er groeide, werd netjes weggehaald en is uiteindelijk weer teruggelegd.

Alle mensen die wij spreken m.b.t. Lord of the Rings en/of Peter Jackson zijn echt superenthousiast over hem en zijn werk. Maar hij is niet de enige die hier filmt. De film Narnia is hier ook opgenomen. We zijn (inmiddels) ook langs de Elephant Rocks gereden die blijkbaar in die film als locatie figureren (ik heb de film niet gezien). Honderd meter voorbij de Elephant Rocks waren mysterieuze bouwwerkzaamheden bezig. Alles netjes afgezet, PRIVATE, KEEP OUT!

Iemand die aan kwam rijden sprak ons aan. Hij kon niet vertellen waar ze mee bezig waren, hield zich op de vlakte m.b.t. films en raadde ons aan om niet te veel met die camera’s te zwaaien. Ben je een fan van Narnia? Dan kan je ons misschien vertellen (a.d.h.v. een foto) of we een geheime filmset voor de volgende film ontdekt hebben!

wellingtonHet waaide hard in Wellington. Daar staat het ook om bekend (zo bleek), maar het water werd met een flinke kracht de haven uit geblazen. Wij hebben een mooie tocht gemaakt rond de stad, naar Point Dorset en Mount Victoria (waar de boom staat waar de hobbits schuilden voor de zwarte spoken). De stad zelf is een beetje raar, er is niet echt een winkelcentrum. Maar wel een mooi museum, Te Papa – het nationaal museum met veel interessante en interactieve tentoonstellingen.

Gelukkig waaide het op de dag van onze overtocht iets minder hard, al was het wel bewolkt en regenachtig. Van de drie uur lange vaartocht waren het eerste en laatste stukje het leukst: de haven van Wellington uit, en de Marlborough Sounds in. Voor zover we niet van het dek geblazen werden, was het uitzicht erg mooi, met hoge bergen aan beide kanten en brede waters er tussendoor. En toen was daar Picton, het dorpje waar je aankomt.

wereldbolVanuit Picton hebben we de volgende (zeer regenachtige en bewolkte) dag een rit gemaakt met heel veel bochten langs Kenepuru Sound. Door de laaghangende bewolking was het uitzicht niet altijd optimaal, maar om dezelfde reden (en regen), was het ook wel weer mooi! Soms kwam het zonlicht er even door, en dan konden we zien hoe mooi ijsblauw-groen het water was. De lunch was deze keer binnen, in de auto: knus in de regen, met uitzicht op de sounds. Tijd voor de wereldbol!

En zoals beloofd: de hele route van Auckland naar Wellington!

wereldbolEn met de wereldbol steken wij weer eens een breedtegraadje over: nummer 40 in het zuiden deze keer. Die hebben we al een keer gezien: in Chili, net ten noorden van Puerto Montt. Daar stond er geen bordje bij – misschien omdat daar geen dorpje ligt, zoals hier vermeld wordt. En nu dus weer!

« Older entries