Wereldreis

Zowel qua tijd als qua afstand (in ieder geval op de wereldbol) zijn we op de helft: het tijdsverschil met Nederland kan niet groter zijn (het verschil is nu 12 uur, we lopen nog achter) en Hawaii ligt aan de andere kant van de wereld, zij het op het Noordelijk halfrond. En morgen (woensdagochtend t/m donderdagmiddag) reizen we naar Sydney. Eigenlijk ligt dat nóg verder van Nederland dan Hawaii, omdat dit wel op het Zuidelijk halfrond ligt. En toch… het voelt een beetje als ‘naar huis gaan’. Raar misschien, maar voor ons betekent de reis naar Australië dat we dichter bij huis komen – in ieder geval gevoelsmatig.

En dat gevoel hebben we vandaag maar even handen en voeten gegeven: we hebben de terugvlucht geboekt! Zoals jullie weten, hebben we een rond-de-wereld-ticket, waarvan de laatste vlucht (naar Nederland) laten vervallen, zodat we bijna 15 maanden op weg kunnen zijn in plaats van 1 jaar. Maar we moeten natuurlijk wel een keertje terug. Dus nu hebben we die vlucht vast geboekt, voordat het steeds duurder wordt. Dus let op: op zondag 14 december, om 06:35 ’s ochtends (sorry!) landen we op Schiphol! Zet het maar vast in je agenda – ik denk niet dat we die vlucht nog gaan wijzigen!

Morgen (dinsdagochtend) vliegen we naar de eilanden op de evenaar, ‘vlak’ voor de kust van Ecuador (op de wereldbol gezien). Daar gaan we genieten van reuzenschildpadden, blue footed boobies, hammerhead sharks, marine iguanas, zeeleeuwen, en nog veel meer bijzondere diersoorten.

De planning is als volgt: we zoeken een hotel in Puerto Ayora op Santa Cruz en gaan eerst een weekje veel duiken. Vanaf 23 april zitten we dan op een bootje (plaatjes volgen, ik ga jullie niet nú al lekker maken!) voor 5 dagen, en varen we langs een aantal eilanden.  Op 27 april vliegen we terug, en op 28 april gaan we door naar Costa Rica.

Om jullie een beetje voor te bereiden: vooralsnog zijn we niet van plan om de site te updaten vanaf de Galapagos-eilanden. De prijs van het internet-per-uur zal ongetwijfeld ontzettend hoog zijn. We zullen wel een paar keer onze e-mail checken (daar komen jullie commentaren op de site ook in terecht). Dus… even geduld!

Hier een kort verslagje van alle duiken die we tot nu toe hebben gemaakt in Puerto Madryn, Ushuaia, Bariloche en Paaseiland. Tijdens alle duiken heb ik video geschoten. Het editten/bewerken van de video neemt veel meer tijd in beslag dan ik vooraf had gedacht. Vandaar dat ik het verslag was heb opgeleukt met een aantal video screenshots.
Read the rest of this entry »

Is er ontbijt bij de prijs inbegrepen? Dat is uiteraard de belangrijkste vraag. Zo ja: prettig! Zo nee, dan moeten we zelf op zoek naar een panaderia (bakkertje) of supermarkt.
Het wordt pas lastig als de ene receptionist zegt dat je wel voor het ontbijt betaald, en de andere niet (zoals in El Calefate).

Ontbijt inbegrepen klinkt dan wel heel leuk, maar het ene ontbijt is het andere niet. In Argentinië bestaat het vooral uit koffie, thee of mate (het liefst mate natuurlijk) en medialunas. Medialunas zijn kleine croissantjes van iets steviger deeg dan de Nederlandse croissants. Je krijgt er jam bij, en dulce de leche (een caramel-smeersel waar ze hier helemaal weg van zijn). Bij een uitgebreid ontbijt krijg je vaak ook nog zoete cornflakes tot je beschikking. In Chili krijg je vaak ‘pan asado’: zelfgebakken witbrood, met jam.
Fruit? In Argentinië nog niet of nauwelijks bij het ontbijt gezien. Op Paaseiland wel, daar kwam de papaya uit eigen tuin, en we kregen watermeloen. Maar ook in de rest van Chili is fruit schaars.
Vezels? Vitaminen? Een bruine boterham met kaas? Niet bij de ontbijtjes die wij voorgeschoteld krijgen!

Maar aangezien we nu in Tucuman, ‘de tuin van Argentinië’ zitten, hebben we morgen verse ananas en pruimen, yogurtjes (altijd in kleine pakjes), melk en vezelrijke cornflakes als ontbijt. Zelf gekocht in de supermarkt, want deze keer zat het ontbijt er niet bij inbegrepen!

Anyone who says different isn’t a traveller; they’re a tourist. Traveling is the art of dealing with different levels of discomfort. New countries, new languages, new rules, new customs, new routines. A traveller’s life and their trip are one in the same, living life while traveling rather than taking a vacation from life. Indeed, traveling becomes a part of who they are, not just something they do. And just like in life there are highs and lows, good times and bad, times where you under-appreciate the good and somehow make it through the bad.

Uit: Reiskrant voor Patagonie

Mijn vak, usability analist voor websites en internetapplicaties, is nog vrij nieuw. Zeven jaar geleden begon ik als ‘ontwerper’. Ondertussen zijn zowel het vakgebied als ik gegroeid, en heb ik nu een titel en een stempel als ‘usability analist’.

Als usability analist op reis kom je heel wat dingen tegen die qua usability niet zo best in elkaar zitten. En dan doel ik in eerste instantie op de websites die we tegenkomen. Want we surfen regelmatig over internet naar sites van hostels en dergelijke om ons volgende onderkomen te reserveren. De verbinding wisselt sterk van kwaliteit en ik durf gerust te zeggen dat die nooit zo snel is als in Nederland. Maar dat hoort ook bij reizen: je gebruikt een internetverbinding samen met 15 anderen in het internetcafé, of je zit in een afgelegen, niet-toeristische (maar wel rustige!) plaats waar ze blij zijn met een paar Mbps.
En dan kom je op de site van je volgende hostel… je wacht… ah, plaatjes (maar dan die met dat rondje, vierkantje en driehoekje, omdat de echte plaatjes nog moeten laden)… of – en dan wordt het leuk – een laadbalkje (15% van 100%) in beeld komen… – ja hoor, een mooie Flash-site, wat zal dat een leuk hostel zijn (19% van 100%)…
Hoe lang hebben we nog? (23% van 100%)…

Read the rest of this entry »

Heel de wereld drinkt gewoon thee. Van losse blaadjes of met een zakje, maar het is thee. De Argentijnen (en Uruguayanen) doen het anders – die drinken mate.

De cebador is degene die de mate prepareert. Hij neemt daarvoor een kommetje van een kalebas (de matecito). De matecito heb je natuurlijk ook in plastic, met logo’s van de Boca Juniors (voetbalclub), met de namen van toeristische plaatsen, met authentieke tekeningen… je kan het zo gek niet bedenken.
De matecito wordt gevuld met yerba (gedroogde blaadjes, net als thee), bijna tot de rand. Dan schudt de cebador ermee, zodat het fijne stof eruit gaat (bedek de matecito met je hand!). Vervolgens plaats je een ijzeren rietje (de bombilla) in de yerba. Een rietje? Tja, het is een hol buisje van metaal, en onderaan zit een soort minizeefje, een beetje als een thee-ei, maar dit dient juist om de yerba buiten de bombilla te houden, zodat je alleen water op zuigt.
Want de cebador schenkt vervolgens heet water langs de bombilla in de matecito (volg je het nog?), tot de matecito vol zit. Even laten trekken, en de cebador neemt het eerste sipje – hij drinkt tot het water weg is en schenkt dan water bij.

Rondom het drinken van mate hoort een hele ceremonie, al kan die overal uitgevoerd worden. En dan bedoel ik echt overal: met een groepje in een hostel, op een paadje in een nationaal park, wachtend op de bus met je familie, als gids samen met de buschauffeur in een bus vol toeristen (al rijdend)… en het kan vast nog gekker.
Officieel gaat het als volgt: nadat de cebador de eerste keer heeft gedronken, vult hij water bij en geeft de matecito aan de persoon links van hem, die deze aanpakt zónder ‘gracias’ te zeggen. Deze drinkt de mate en geeft het terug, waarna de cebador weer bijvult en het proces herhaalt wordt met de andere aanwezigen. Tot de smaak van de yerba af is, dan wordt er opnieuw gevuld. En pas als je ‘gracias’ zegt, krijg je niet meer!

Mate drinken doen Argentijnen overal – maar je hebt wel altijd heet water nodig. En dat is overal te vinden. Ten eerste koop je bij je matecite en bombilla ook een flinke thermoskan voor het hete water, maar mocht die leeg raken – bijvoorbeeld tijdens een dagje bij de Iguazú watervallen – dan ga je naar een restaurant, waar je de warmwatermachine opzoekt: je kan gewoon heet water tappen, speciaal voor mate!

En de smaak? Het lijkt op groene thee, een beetje bitter (amargo). Maar van mate wordt je wakker: het bevat mateine in, een mildere variant van caffeine. Dus ergens zijn die Argentijnen nog niet zo gek met hun mate: het is gezonder dan koffie!

Voordat je op reis gaat, bedenk je natuurlijk goed wat je allemaal wel en niet mee gaat nemen, en waarom. Zo ook met schoeisel. Ik heb dus sandalen voor de warme dagen, gympen voor de dagelijkse gang van zaken, en bergschoenen voor als het zwaarder wordt. En het idee was dat de gympen ongeveer in Santiago vervangen moesten worden door iets vergelijkbaars, en dat de rest wel een jaar mee kon. Dat was dus gerekend buiten de eigen wil van Lowa-bergschoenen…

Read the rest of this entry »

Jaa… Het Weggaan (met hoofdletters) komt nu echt snel dichterbij. Dat betekent dat we nu echt druk zijn met het inpakken van verhuisdozen en met het ‘in een hoek gooien’ van spullen die mee zouden moeten. En dan nog proberen om die in de rugzakken te krijgen…

De laatste dagen logeren we bij Esther’s ouders, en op de een na laatste dag gaan we nog eens naar Utrecht om het huis over te dragen. Daarna gaan we naar een hotel, dicht bij Schiphol. En de volgende ochtend vertrekken wij saampjes naar het vliegveld voor het vliegtuig richting Spanje.

Waarom we dat zo doen? Omdat wij niet zo houden van afscheid nemen op Schiphol. Afgezien van het feit dat de koffie peperduur is, zijn wij dan heel erg bezig met “Waar is mijn ticket, mijn paspoort, mijn rugzak? Heb ik alles gedaan wat ik moet doen om in te checken? Hoe laat is het, moet ik door de douane?” terwijl de andere aanwezigen bezig zijn met afscheid nemen (in alle vormen en kleuren).

Wij vonden dat Pater Moeskroen het mooi verwoord heeft in het liedje ‘Het Weggaan‘:

Het zweet in z’n handen
Een brok in z’n keel
De grote dag was eindelijk daar
Dat z’n ouders konden huilen
Zag hij nu voor het eerst
Maar z’n vliegtuig dat stond al klaar

Waarom valt het weggaan
Ons vaak zo zwaar?
‘t Is op zich zo’n eenvoudige stap
‘t Is de prijs die de ander betalen moet
Voor wat jij al lang besloten had…

Ja! Het is tastbaar! Eindelijk, na wat vertraging aan de kant van het reisbureau, hebben we nu een hele stapel incheckkaarten. Een stuk of 36 in totaal geloof ik.
Het leukste van het hele pakketje zijn de bagagelabels die we erbij kregen. Daar staat op “My Mobile Home”. Hoe toepasselijk: de rugzakken worden inderdaad ons  “mobiel thuis” het komende jaar!

Om te kijken waar ze allemaal heen gaan, kan je de routepagina bekijken.

Overigens heb ik het idee opgevat om onze opblaas-wereldbol mee te nemen en die dan in elke bestemming te fotograferen en er de route op te tekenen met een watervaste stift. Als het past, gaat hij mee!