Wereldreis

You are currently browsing the archive for the Wereldreis category.

Weer thuis

Het is 13 juni – we zijn alweer een half jaar terug van onze reis. Nee, niet ‘een half jaar thuis’, dat is pas sinds een maand of twee, drie zo. Het ging namelijk als volgt…

Op 13 december landden we op Schiphol. Na een gezellige thuiskomdag en wat bijslapen togen we al snel naar Utrecht om op zoek te gaan naar een huurhuis. Dat vonden we behoorlijk snel: op 29 december kregen we de sleutel van ons huis. Ondertussen waren we al op zoek gegaan naar laminaat en vloerbedekking, want dat moest er nog wel in. En tussen de kerstdagen en oud & nieuw door was het niet echt makkelijk om alles te bestellen en snel binnen te krijgen. Vervolgens moest ook de container met spullen gebracht worden – die stond op 9 januari binnen. En toen begon het grote uitpakken.

Inmiddels was ik op de eerste werkdag van 2009 weer aan het werk gegaan. Vanuit Brabant naar Utrecht reizen is echter geen pretje, zeker niet met het OV op besneeuwde en bevroren weken: op 5 januari deed ik er 2,5 uur over om bij Rhinofly te komen! Gelukkig heb ik in Zuid-Amerika wel geleerd om te slapen in de bus!
Joost kreeg een verrassing te verwerken: hij bleek toch zijn baan kwijt te zijn. Na wikken, wegen en solliciteren heeft hij besloten om voor zichzelf te beginnen. Zijn bedrijf heet Divers IT. Sinds maart is hij nu aan de slag, en het gaat goed.

Dus zo begon ons Nederlandse leventje weer. Het was erg wennen aan de drukte die bij het Nederlandse leven hoort. Pas sinds april hebben we het idee dat we weer echt thuis zijn. We genieten van ons huis en het grasveldje; van bezoekjes aan familie en vrienden; van lekker thuis op de bank zitten. Maar als we onze foto’s zien, komen de herinneringen weer boven en zouden we af en toe wel weer terug willen – met name naar Zuid-Amerika. Maar dat zal nog wel even op zich laten wachten…! Eerst maar eens zorgen dat er een fotoalbum komt van de hele reis, en dan van alle mooie portretten, landschappen, bloemenfoto’s…

We hebben ontzettend van onze reis genoten, hebben er geen moment spijt van. Mocht jij met de gedachte spelen om ook op wereldreis te gaan, dan kunnen we alleen maar zeggen: “Doen!” We hopen dat jullie genoten hebben van onze verhalen en foto’s. Tot zover dit blog!

Joost & Esther

Nu we alweer dik drie maanden thuis zijn, is de ‘normale’ gang van zaken weer op gang gekomen. We zijn allebei weer aan het werk (bij Rhinofly en DiversIT) en het huis is ingericht en de grootste stapel dozen uitgepakt.

Kerstkaart 2007/2008 We hebben ook veel vrienden weer eens uitgebreid besproken. Daarbij zagen we ook de kaarten en spullen die wij vanuit diverse plaatsen naar Nederland gestuurd hebben. Eén van die dingen was onze kerstkaart. Vanuit Paaseiland stuurden wij een leuke kaart met foto’s van de mooie omgeving en onze ontzettend leuke kerstactie. Net als de andere kaartjes stuurden we ook deze via kaartje2go.nl, wat alle keren prima verliep. Mijn opa en Joost z’n oma genoten met volle teugen van de kaartjes, zeker toen ze in de gaten kregen dat wij zelf op de voorkant stonden!

Maar nu blijkt dat er juist bij de kerstkaart van 2007 iets mis is gegaan. Iedereen die een kaartje heeft gekregen, heeft daarop niet meer gezien dan dan de uiterste linksbovenhoek, die grijs was met een witte letter. Niemand heeft gereageerd op deze gekke kerstkaart, maar nu, dik een jaar later, hebben we het toch in de gaten gekregen. Dus daarom, hierbij, onze kerstkaart van 2007.

Kerstgevoel

kadootjes kopenVorig jaar rond deze tijd waren wij bijna in Santiago. Sterker nog, we stonden op de top van een vulkaan. In Santiago zijn we vijf dagen geweest en we hebben vrijwel niets van de stad gezien, anders dan het centrum en vooral de speelgoedwinkels. De reden was dat we een mooi initiatief van Correos Chili (de Post) hadden ontdekt, en dat wij daaraan wel mee wilden werken. En al snel riepen we de hulp in van familie, vrienden, en collega’s – en zo begon onze kerstactie, Kerstman voor een kind.

Het ging zo goed dat we uiteindelijk wel 700 euro gedoneerd kregen, en voor 69 kinderen (waaronder 3 schoolklassen in arme wijken van Santiago) Kerstman hebben gespeeld. Er is natuurlijk een volledig verslag van de kerstactie.

vrijwilligers

Vandaag kregen we een mailtje van een van de vrijwilligers bij Correos Chili, een ayudante de Viejito Pascuero (hulpje van de kerstman), dat we met jullie wilden delen. En misschien motiveert het jullie, net als ons, om ook dit jaar weer een paar kinderen blij te maken die het niet zo goed getroffen hebben als wij.

.

hola Joost y Esther , espero y pido a Dios que esten muy bien junto a toda sus familia, bueno quisas no se acuerdan de mi , les contare que tuve el gusto de conoserlos en diciembre  en correos de chile con motivo de navidad yo todo los años trabajo de voluntario en correos de chile el cual ustedes se acercaron para tomar cartas de niños mas pobres y cumplirles un sueño , fueron a un colegio , les regalaron a niños y lograron lo mas preciado de un niño que es una Sonrisa ! te dire que pocas personas como ustedes lo hacen por ello les felicito y le pido a dios que los bendiga ! solo queria que supieran que los recuerdo y deseo de todo corazon que esta navidad sea llena de paz, amor y felicidad para ustedes y sus familias , son los sinceros deceo de un chileno que los recuerda por tener un gran corazon ! Que dios los Bendiga !!  Cesar Lopez.

In het Nederlands:

 Hallo Joost en Esther. Ik hoop en vraag God dat jullie en jullie familie het goed maken. Misschien herinneren jullie mij niet; ik vertel jullie dat ik jullie heb leren kennen in december bij de Correos de Chili rond het thema kerstmis. Ik werk elk jaar als vrijwilliger voor de Correos de Chili, waar jullie kwamen om brieven van arme kinderen te lezen en hun droom te vervullen. Jullie gingen naar een school, gaven de kinderen kado’s en kregen het meest waardevolle van een kind, wat een glimlach is. Ik zeg jullie dat weinig personen zoals jullie dit doen, daarom feliciteer ik jullie en ik vraag aan God dat hij jullie zegent! Ik wilde alleen dat jullie weten dat ik me jullie herinner en wens van heel mijn hart dat deze Kerst vol is met vrede, liefde en geluk voor jullie en jullie familie. Dit zijn de oprechte wensen van een Chileen die zich jullie herinnnert, omdat jullie een groot hart hebben. God zegene jullie! Cesar Lopez.

Wat straks?

Nu onze thuiskomst wel erg dichtbij komt (we vliegen overmorgen!), vragen steeds meer mensen wat we dan gaan doen als we weer in Nederland zijn. Dat is nog niet helemaal duidelijk, maar in grote lijnen is dit het plan: de eerste twee weken logeren we bij mijn (Esther’s) ouders. In die weken gaan we natuurlijk veel bijkletsen met iedereen, maar evenzo belangrijk is dat we een huis gaan zoeken in de buurt van Utrecht. In januari begin ik namelijk alweer bij Rhinofly, en aangezien dat in Utrecht gevestigd is, willen we graag zo snel mogelijk naar die omgeving! De A27 op en neer rijden (met auto of interliner) vreet namelijk nogal veel tijd!

Joost kan dat mooi allemaal regelen, want hij begint in februari weer bij E-id!. Mochten we niet zo snel een huis in Utrecht vinden, dan verhuizen we nog even naar het huis van Joost z’n zus, maar dat is erg tijdelijk, want dat staat te koop.

Dus dat is ongeveer het plan. Met andere woorden: we krijgen het druk! Nu nog even inpakken – dat is ook een hele kunst.

Onderweg

Na zo’n kleine 13 maanden zijn we nog steeds onderweg. En ja, het bevalt nog steeds goed! Natuurlijk zijn we het wel eens zat om iedere dag weer die rugzak in te pakken, te zorgen dat alles stevig vastgeklonken zit in de achterbak van de auto of aan de wc (echt waar) van de hotelkamer. Maar dan zijn we weer onderweg en genieten met volle teugen van al het moois waar we langs rijden, door lopen, tussen zwemmen of naar kijken. Nieuw Zeeland is schitterend en we komen tijd te kort. We hebben nog een week of 6 voor we op het vliegveld van Auckland moeten staan, en dat betekent dat we nu toch wel vaart moeten maken om naar het zuiden van het Zuidereiland te rijden. Dus: wat strakker plannen en meer kilometers maken (we hebben er al 4000 op zitten in dit land!).

south bay, kaikouraNiet alleen krimpt onze reistijd, ‘Nederland’ komt ook dichterbij. We denken (af en toe) er al aan hoe we aan een huis moeten komen (iemand nog een huisje rond Utrecht te huur?!), dat we de eerste weken in Nederland ook nog uit de rugzak moeten leven (want eigenlijk zit alles in die container), dat we dus wel mooi nieuwe kleren kunnen kopen (want we hebben dan geen bagagelimiet meer voor het vliegtuig), en dat we onze familie en vrienden weer gaan zien.

Maar het grootste deel van de tijd zijn we nog heerlijk aan het reizen en genieten. En daarbij gebeurt het wel eens dat we geen tijd, gelegenheid of mogelijkheid hebben om te internetten. Dan zitten we in een Nationaal Park, in een huisje op een wijngaard, niet in de buurt van een internetcafe… En als we internetten, is het meestal praktisch: huisjes zoeken voor de volgende bestemmingen, snel de mail lezen – dan ben je weer een uurtje verder en heb je eigenlijk nog niks gedaan.

Hier in Christchurch zitten we in een motel-achtig iets met internet. Maar het netwerk is erg zwak. De enige oplossing om toch iets van een internetverbinding te hebben: buiten zitten. Het is nu half tien ’s avonds, het is donker (gelukkig geeft het keyboard van een Mac licht), het is fris… en ik zit buiten te internetten. De website is weer geupdate; Flickr is bijgewerkt met drie pagina’s foto’s en er zijn een paar mailtjes verstuurd. Morgen gaan we richting Mt Potts. Dat is weer een Lord of the Rings locatie en het ligt tussen Christchurch en Geraldine, in het binnenland. Juist… binnenland. Dus bij deze vast een waarschuwing voor ongeruste moeders en vriendinnen: na 11 dagen waren we weer eventjes online, maar het kan nu weer even duren… maar geen nieuws is goed nieuws!!

Eindelijk weer nieuws vanuit Downonder. We hebben nou niet bepaald een route langs (betaalbare) internetcafes gekozen, dus het kost wat meer moeite dan in Zuid-Amerika, raar genoeg. Maar er is weer een hele hoop nieuws, zowel in foto’s (drie pagina’s in Flickr) en hieronder in de berichten. Deze keer alleen geen linkjes op de foto’s naar Flickr, daar mag je zelf heen klikken. Veel leesplezier!

Wat ons betreft: wij zijn tot 11 september nog onderweg in de camper naar en rond Perth. De 14e vliegen we naar Melbourne en de 19e september naar Auckland. Groetjes uit Downunder!

In mijn vak krijg ik ook wel eens wat mee over iconografie: hoe vang je een term, woord, actie in een klein plaatje? Maar ik had niet gedacht dat ik daar in de bush-bush van Australië, op ons mooie kampeerplekje aan House Creek, ook nog over na zou denken. Wel dus.
wcBij House Creek, een 24-uurs rest area, staan twee toiletten die alles opvangen in een grote put. Daar wordt het met bacterieën allemaal verwerkt. Stinkt een beetje, maar voor de bush-bush werkt het goed, zo’n bush loo. Nu waren deze toiletten ook toegankelijk voor rolstoelen: er was een mooie oprijlaan van 10 meter aan de ene kant. Op de deuren werd het je echter moeilijk gemaakt: de rechterdeur had iconen van een man en een vrouw met anderhalf been; de linkerdeur had (ook) het gebruikelijke icoon van een poppetje in een rolstoel. Welke wc is nu de gehandicapten-wc? En welke wc is nu voor mij, niet-gehandicapte? Ik kwam er zo gauw niet uit…

De wc aan de linkerkant bleek groter te zijn dan de rechter, dus deze was inderdaad rolstoeltoegankelijk. Was de wc rechts dan toch alleen bedoeld voor mensen met anderhalf been?!

Nummer vijf kwam ik tegen (min of meer) in een souvenirwinkel in Darwin. Voor een tientje is het toch beter dan een zonnebril met een gebroken poot, of helemaal niets. Dus nummer vijf was een feit.

Op de Fogg Dam jongleerde ik weer eens met mijn uitrusting bij het wild-kijken: zonnebril op, verrekijker pakken, zonnebril af, ver kijken, fototoestel erbij, foto maken, zonnebril weer op… Zo gaat dat door. Ondertussen werden we op de Fogg Dam aardig lastig gevallen door vliegen. Kortom: zonnebril stond op mijn hoed, verrekijker voor mijn ogen; ik schud mijn hoofd en poef, de zonnebril valt in het gras. En wat denk je: poot gebroken. Halverwege deze keer, niet op de scharnier. Makkelijker te repareren, maar toch… nummer vijf is ook kapot!

Bij de supermarkt in Jabiru (Kakadu NP) heb ik superlijm gekocht. In combinatie met Leukoplast blijft nummer vijf nu in elkaar hangen en is nummer vier ook in gebruiksvriendelijke vorm hersteld (het ziet er alleen niet uit…!).

Toen we vertrokken, vorig jaar oktober (dat klinkt lang geleden!), had ik een zonnebril. Niet echt bijzonder, maar wel speciaal gekocht bij de opticien in de Nachtegaalstraat. Eentje met UV-bescherming, in de uitverkoop. Hij deed het prima eigenlijk, geen probleem. Alleen tegen de tijd dat we in Santiago waren, begon hij de vervelende gewoonte te ontwikkelen dat hij van mijn hoofd gleed als ik ‘m er bovenop zette. Dat werd zo irritant (en waar laat je anders een zonnebril?), dat ik bij een straatverkoper een supergoedkoop modelletje heb gekocht. Met van bruin naar wit verlopende glazen, zonder randje van het montuur. Die was leuk, maar naar een paar dagen bleek dat hij z’n zwakke punten had: omdat er geen randje van het montuur om de glazen zat, waren er schroefjes gebruikt. En binnen de kortste keren waren die dus los, dolgedraaid, of afgebroken.

In Arica (noord-Chili) heb ik toen maar een echte, degelijke, UV-beschermende zonnebril gekocht. In de uitverkoop, van een sportief merk, Reef, en eentje die goed zat, zowel op mijn neus als op mijn hoofd. Maar toen werd in Trujillo (Peru) mijn tas gestolen – met zonnebril (waar laat je anders een zonnebril als het al donker is?). Dat was behoorlijk balen! Aangezien de zon daar nogal sterk was, moest ik ook meteen een nieuwe bril: bij een opticien, maar wel aan de goedkope kant (ik blijf niet bezig…). Zat prima, en heeft het ook heel lang volgehouden.

Maar vandaag, na het voeren van de wallabies, had ik de bril, die overigens ook van mijn hoofd begon te glijden, op mijn hoed gezet (waar laat je anders een zonnebril als je een hoed op hebt?!). We stonden op het punt om weg te gaan, hadden afgewassen, en toen deed ik mijn hoed af om in te stappen. Na 1 minuut in de auto had ik het door: zonnebril kwijt! Een snelle manouvreuve achteruit naar de parkeerplaats en daar lag hij: geplet door onze eigen camper, met een afgebroken poot en een ontzet glas. En dat was nummer 4.

Nu zijn de winkels met zonnebrillen in het achterland van Cairns niet zo wijd verspreid, dus ik heb mijn zonnebril een tweede leven gegeven, zij het ietwat krakkemikkig. Met leukoplast (dat spul is echt goed voor alles!) heb ik het pootje weer vastgezet, en het is zelfs zo flexibel dat hij in zijn doosje past (dat eigenlijk het doosje van nummer 3 is). Totdat ik nummer 5 tegenkom…

P.S. Joost is aan zijn derde zonnebril bezig!

Het stond een beetje verstopt in een vorige post. En ondanks dat veel mensen het gelezen hebben, zetten we het hier even zwart op wit:

Op zondag 14 december 2008 landen we om 06:35 ’s ochtends op Schiphol! 

We vertrekken vanuit Auckland na drie maanden in Nieuw Zeeland geweest te zijn. En tot we naar Nieuw Zeeland gaan, zijn we in Australië (en een weekje in Vanuatu).  De vlucht naar Nederland gaat via HongKong, waar we alleen overstappen. Gewoon – rechtstreeks naar Nederland!

In de rechterkolom kun je zien hoe lang het nog duurt (mocht je dat willen weten – wij niet!). Om precies te zijn, op dit moment is het nog 171 dagen, 16 uur en 26 minuten voordat we vertrekken uit Auckland. Tel er dik 27 uur bij op – en het is zondag 14 december, half zeven ’s ochtends. Tot dan!

« Older entries