Claro que si

Na een dag heftige regen met waarschuwingen en overstroming in de regio Nelson, waar wij zitten, was het vandaag droog. En het werd zelfs zonnig, met hier en daar een mooie stapelwolk. Een goede dag dus om er weer op uit te trekken. We zijn richting het Abel Tasmanpark gereden, tot aan de Takaka Hill. Daar zijn we een zijweg ingeslagen en kwamen we na 8 kilometer rijden tussen marmerstenen uit bij een weiland dat ooit als filmlocatie dienst deed. Niet dat er echt wat aan te zien was, maar we waren weer op een bijzonder mooie plek. En onderweg nog een mooi uitzicht ook – op Nelson en de Tasman Bay.

We hebben geprobeerd om bij schaapjes in de buurt te komen, maar dat lukte niet – ze rennen allemaal hard blatend weg. In het bos naast het weiland werd hard gefloten: zoveel vogeltjes zaten er, en het echode erg mooi.

Op de terugweg zijn we nog even op het gouden strand van Kaiteriteri geweest: met schelpjes gespeeld…

Tot slot: een blik geworpen in de etalage van ‘de’ juwelier, die ‘de ring’ gemaakt heeft (ofwel, een stuk of 40) voor de film van de Lord of the Rings. Mooi ringen hoor! En in Nelson heb je nog een winkeltje met Nederlandse producten ook. Kruidnootjes!! Hoera!! En pinda-satesaus met kroepoek!! Blij!!

En natuurlijk was de wereldbol er ook! En dit is meteen een mooie gelegenheid om uit te leggen waarom de sounds geen sounds zijn, maar fjorden. Fjorden zijn uitgesleten door gletsjers; sounds door water. En deze diepe fjorden (meer dan 400 meter) zijn echt uitgesleten door gletsjers, zo’n 20.000 jaar geleden.

En in de Sounds regent het veel, want de lucht die vanaf de oceaan komt (de Tasmaanse Zee, in dit geval), wordt tegen de bergen omhoog geblazen, en de regen valt dus ook weer naar beneden.

Gelukkig hadden wij een bijzonder regenachtige dag en een zonnige dag: twee hele andere gezichten van de Doubtful Sound!

Ik had ‘m wel bij me, maar hij was nog niet opgeblazen: de wereldbol. Dus vandaar dat Slope Point ergens ver achter mij is. We zijn op twee heel erg zuidelijke puntjes van Nieuw Zeeland geweest: Slope Point en Stirling Point.
Slope Point is het echte zuidelijkste puntje: je loopt een kwartier tussen de schapen door en dan sta je bovenop een kleine klif met een geometrisch punt in de grond en een toeristisch bordje met de afstanden tot de evenaar (5140 km) en de zuidpool (4803 km). Verder is er vooral veel wind…

Stirling Point ligt 7 km noordelijker en een 50 km westelijker, vlak onder Bluff. Hier komen wel toeristen, want het is tevens het einde (zij zeggen het begin) van Highway 1, die door heel Nieuw Zeeland loopt. En die eindigt in een parkeerplaats, een café, en een toeristisch bordje met de afstanden tot de evenaar, de zuidpool, Londen (18958 km), en heel veel andere plaatsen. En het waait er niet zo heel hard. En de wereldbol was toch opgeblazen. Dus.

De wereldbol is vandaag in een ‘andere wereld’: die van Lord of the Rings. Links van mij staat de groene heuvel die in de film de locatie van Edoras was: er stond een soort kasteel op en wat huisjes. Er is nu niets meer van te zien, anders dan een onverharde weg die langs de achterkant de heuvel op gaat (er worden tours naar georganiseerd). Peter Jackson (de regisseur) heeft alles netjes weggepoetst. Zelfs het gras dat er groeide, werd netjes weggehaald en is uiteindelijk weer teruggelegd.

Alle mensen die wij spreken m.b.t. Lord of the Rings en/of Peter Jackson zijn echt superenthousiast over hem en zijn werk. Maar hij is niet de enige die hier filmt. De film Narnia is hier ook opgenomen. We zijn (inmiddels) ook langs de Elephant Rocks gereden die blijkbaar in die film als locatie figureren (ik heb de film niet gezien). Honderd meter voorbij de Elephant Rocks waren mysterieuze bouwwerkzaamheden bezig. Alles netjes afgezet, PRIVATE, KEEP OUT!

Iemand die aan kwam rijden sprak ons aan. Hij kon niet vertellen waar ze mee bezig waren, hield zich op de vlakte m.b.t. films en raadde ons aan om niet te veel met die camera’s te zwaaien. Ben je een fan van Narnia? Dan kan je ons misschien vertellen (a.d.h.v. een foto) of we een geheime filmset voor de volgende film ontdekt hebben!

Na zo’n kleine 13 maanden zijn we nog steeds onderweg. En ja, het bevalt nog steeds goed! Natuurlijk zijn we het wel eens zat om iedere dag weer die rugzak in te pakken, te zorgen dat alles stevig vastgeklonken zit in de achterbak van de auto of aan de wc (echt waar) van de hotelkamer. Maar dan zijn we weer onderweg en genieten met volle teugen van al het moois waar we langs rijden, door lopen, tussen zwemmen of naar kijken. Nieuw Zeeland is schitterend en we komen tijd te kort. We hebben nog een week of 6 voor we op het vliegveld van Auckland moeten staan, en dat betekent dat we nu toch wel vaart moeten maken om naar het zuiden van het Zuidereiland te rijden. Dus: wat strakker plannen en meer kilometers maken (we hebben er al 4000 op zitten in dit land!).

Niet alleen krimpt onze reistijd, ‘Nederland’ komt ook dichterbij. We denken (af en toe) er al aan hoe we aan een huis moeten komen (iemand nog een huisje rond Utrecht te huur?!), dat we de eerste weken in Nederland ook nog uit de rugzak moeten leven (want eigenlijk zit alles in die container), dat we dus wel mooi nieuwe kleren kunnen kopen (want we hebben dan geen bagagelimiet meer voor het vliegtuig), en dat we onze familie en vrienden weer gaan zien.

Maar het grootste deel van de tijd zijn we nog heerlijk aan het reizen en genieten. En daarbij gebeurt het wel eens dat we geen tijd, gelegenheid of mogelijkheid hebben om te internetten. Dan zitten we in een Nationaal Park, in een huisje op een wijngaard, niet in de buurt van een internetcafe… En als we internetten, is het meestal praktisch: huisjes zoeken voor de volgende bestemmingen, snel de mail lezen – dan ben je weer een uurtje verder en heb je eigenlijk nog niks gedaan.

Hier in Christchurch zitten we in een motel-achtig iets met internet. Maar het netwerk is erg zwak. De enige oplossing om toch iets van een internetverbinding te hebben: buiten zitten. Het is nu half tien ’s avonds, het is donker (gelukkig geeft het keyboard van een Mac licht), het is fris… en ik zit buiten te internetten. De website is weer geupdate; Flickr is bijgewerkt met drie pagina’s foto’s en er zijn een paar mailtjes verstuurd. Morgen gaan we richting Mt Potts. Dat is weer een Lord of the Rings locatie en het ligt tussen Christchurch en Geraldine, in het binnenland. Juist… binnenland. Dus bij deze vast een waarschuwing voor ongeruste moeders en vriendinnen: na 11 dagen waren we weer eventjes online, maar het kan nu weer even duren… maar geen nieuws is goed nieuws!!

Het waaide hard in Wellington. Daar staat het ook om bekend (zo bleek), maar het water werd met een flinke kracht de haven uit geblazen. Wij hebben een mooie tocht gemaakt rond de stad, naar Point Dorset en Mount Victoria (waar de boom staat waar de hobbits schuilden voor de zwarte spoken). De stad zelf is een beetje raar, er is niet echt een winkelcentrum. Maar wel een mooi museum, Te Papa – het nationaal museum met veel interessante en interactieve tentoonstellingen.

Gelukkig waaide het op de dag van onze overtocht iets minder hard, al was het wel bewolkt en regenachtig. Van de drie uur lange vaartocht waren het eerste en laatste stukje het leukst: de haven van Wellington uit, en de Marlborough Sounds in. Voor zover we niet van het dek geblazen werden, was het uitzicht erg mooi, met hoge bergen aan beide kanten en brede waters er tussendoor. En toen was daar Picton, het dorpje waar je aankomt.

Vanuit Picton hebben we de volgende (zeer regenachtige en bewolkte) dag een rit gemaakt met heel veel bochten langs Kenepuru Sound. Door de laaghangende bewolking was het uitzicht niet altijd optimaal, maar om dezelfde reden (en regen), was het ook wel weer mooi! Soms kwam het zonlicht er even door, en dan konden we zien hoe mooi ijsblauw-groen het water was. De lunch was deze keer binnen, in de auto: knus in de regen, met uitzicht op de sounds. Tijd voor de wereldbol!

En zoals beloofd: de hele route van Auckland naar Wellington!

En met de wereldbol steken wij weer eens een breedtegraadje over: nummer 40 in het zuiden deze keer. Die hebben we al een keer gezien: in Chili, net ten noorden van Puerto Montt. Daar stond er geen bordje bij – misschien omdat daar geen dorpje ligt, zoals hier vermeld wordt. En nu dus weer!

En deze keer staat de wereldbol op toch wel een bijzonder puntje van de wereld: het meest Oostelijke puntje van Nieuw Zeeland (eilanden niet meegerekend). En als je dan een lijntje naar boven trekt, dan blijkt alleen nog een onherbergzaam stukje Rusland nog Oostelijker te liggen. De eilanden van Alaska tellen eigenlijk niet mee, want die liggen aan de andere kant van de datumlijn

Dat betekent dat dit stukje land telkens als eerste de zon op ziet komen op een nieuwe dag! Dat is wel zo speciaal, dat we er om 6:00 voor zijn opgestaan toen we in Rangatukia tussen de paarden, koeien en varkens sliepen. Even een heuveltje op, en daar was de zon! We stonden daar samen met twee paarden te genieten van het eerste licht – en zijn toen nog voor een uurtje terug in bed gekropen..!

Na een (1) nachtje Auckland zijn we snel de stad uit gegaan. We vonden een guesthouse in Te Atatu (bedankt Martijn, voor de site!), wat erg goedkoop was, maar wel 15 km buiten Auckland. Met een gehuurde auto was dat snel te overbruggen. En met de gehuurde auto zijn we nu op zoek naar een eigen auto. Jep, het wordt een auto, geen camper. Maar welke? Je kunt kopen bij dealers, langs de straat, op veilingen… en ze kunnen vanalles kosten, van NZ$500 tot NZ$5000. Maar we moeten ‘m natuurlijk wel kwijt kunnen na 3 maanden, en hij moet 3 maanden lang niet uit elkaar vallen. Kortom, we weten het nog niet precies, maar onze voorkeur verschuift naar de veiling (op woensdag is er weer eentje), omdat je dan ook qua technische keuringen enzo wat makkelijker wegkomt. Moeilijk, moeilijk, die keuzes hier! Ondertussen genieten we van het mooie uitzicht op Auckland, vanaf hier over het water van de Waitemata Harbour. Met de wereldbol…

P.S. Vergeet ook niet de tekst over het laatste mooie stukje ten noorden van Perth!

In Melbourne. De vlucht vanuit Perth duurde een uur of drie – best een eindje rijden dus, maar dat doen we hier niet meer. Volgende keer, want de zuidkust schijnt ook mooi te zijn…

We hebben onszelf verwend in Melbourne, want die diefstal zit nog steeds dwars. Dus hadden we een fatsoenlijk hotel midden in het centrum van Melbourne. Met een groot bed, TV en douche. Voor het eerst sinds een dag of 55 weer een bed dat niet op wielen staat!
De eerste dag zijn we naar een winkelcentrum ten Zuiden van Melbourne gegaan, waar we een Apple Store wisten. In eerste instantie voor een oplader voor de Ipod Shuffle (die gestolen was), maar al snel bleek Joost ook geinteresseerd in de Mac… En die werd het dus – al was het in een andere winkel, die een aanbieding had voor extra geheugen. We hebben dus weer een laptop, en we leggen die overal aan de ketting of in het bagagenet. Altijd. Iedere dag van de drie maanden die we nog reizen…

Gelukkig heeft Melbourne een Lincraft winkel (die zit niet in Perth, Nicoline!), waar ik uren kon snuffelen tussen lintjes, draadjes, frutsels, haaknaalden, en allerlei andere handwerkspullen. Niet veel gekocht, want de inhoud van een rugzak blijft beperkt. Maar wel een nieuwe haaknaald, want ook die was gestolen. Vast heel nuttig voor een dief… (not).

Ook in Melbourne zijn we naar de film geweest: Batman en Wall-E. De nieuwe Disney/Pixar is echt leuk. Wall-E en Eve zijn schattige robotjes. En dat kan – Pixar kan schattige robotjes maken! En we hebben lekker veel Chinees gegeten in het Chinatown. Dus dat was Melbourne, afgezien van de huldiging van de Olympische atleten.