Articles by esther

You are currently browsing esther’s articles.

vogels en vissenDe Poor Knights Islands zijn boven water ook erg interessant! Zo’n 200 jaar geleden woonden hier Maori, maar sinds er een ruzie was tussen twee stammen en alle Maori op de eilanden uitgemoord werden, zijn de eilanden ‘tapu’ (taboe) en krijg je een stevige boete van 100.000 euro als je aan land gaan. Niet in het minst omdat het ook een natuurreservaat is, waar alleen nog ‘native’ vogels leven en geen varkens, possums en dergelijke.

De eilanden zijn geerodeerde vulkanen, en dankzij een jarenlange erosie zijn er veel grotten en tunnels overbleven. Waaronder de grootste zeegrot en de hoogste rots-boog van de wereld, of het zuidelijk halfrond, of Nieuw Zeeland. De zeegrot was zo groot (136 m lang, 30 m hoog), dat we er met de hele boot in konden! Maar de vogels en de vissen zijn zeker zo interessant. Dankzij het reservaat zijn de Buller Petrels (zeevogels) teruggekomen wereldbolvan 1000 vogels naar zo’n 3 miljoen. Die zagen we dus heel veel: ze aten mee met de trevally’s (vissen). Die hebben zo’n zelfde populatiegroei meegemaakt, en nu zijn er weer grote scholen vis die op jacht zijn naar eten aan de oppervlakte van het water. Dan zie je al hun ruggen zelfs boven het water uitkomen. En onder water is dat trouwens ook een gaaf gezicht, zo’n jagende school vissen!

En de wereldbol was er ook weer! Het lijntje is bijna rond, maar we moeten nog terug naar Auckland en natuurlijk ook nog via HongKong naar Nederland!

Onder water!

kelpEn gedoken hebben we! We waren eerst bij Goat Island. Daar hebben we gesnorkeld: het weer was niet optimaal voor een mooie onderwatervideo, en het water was tussen het strand en het eiland niet erg diep. Dus we hebben wel veel kelp gezien, eagle rays en veel nieuwsgierige vissen. En na dik een uur hadden we het wel gezien – en koud.

Beter was het bij de Poor Knights Islands. We verbleven in Tutukaka, en daar vandaan ligt het eilandengroepje op ongeveer een uur varen. En precies de twee dagen dat we hier doken, was het schitterend weer! De eerste dag gingen we daarom naar de Pinnacles, net ten zuiden van de eilanden. De duik daar was leuk, maar niet geweldig, vanwege het slechte zicht (10 meter) en de redelijk sterke stroming. Ook hier was veel kelp, en daar moet je soms mee oppassen: als je je ogen focust op het kelp als ‘vast punt’, dan lijkt ineens de rots eronder te bewegen! Hier wordt je heel snel misselijk van! We zagen zeker een tiental stingrays, die verstopt lagen tussen het kelp.
clown nudibranchDe tweede duik was bij de Blue Maomao Arch, dit was een fantastische duik met meer zicht door een tunnel met, hoe kan het anders, honderden blue maomao’s. De lichtval was schitterend. En aan de andere kant van de tunnel was het een nudibranch-feest! Nudibranch zijn een soort naaktslakken, maar dan in de meest fantastische kleuren. Tot zover hadden we die alleen in heel klein formaat gezien, tot anderhalve centimeter groot. Maar hier zijn ze wel 10 centimter groot! Gaaf zeg! Er waren er heel veel, clown nudibranch, gem nudibranch… vanalles.

De tweede dag hebben we bij Middle Arch gedoken. Ook hier waren de rotsen voor de tunnel (in dit geval eentje die ook boven water te zien was) schitterend kleurrijk begroeid met koralen, sponzen en ander spul. En dus ook weer poor knightsnudibranch. Tientallen in groepjes bij elkaar. En de rozetten met de eitjes zagen we ook heel veel. Blijkbaar is het ook voor deze beestjes lente! De tweede duik was in de buurt van Blue Maomao Arch, de locatie heette Magic Wall. Tja, en die naam zegt natuurlijk alles. Dus behalve enkele stingrays tussen het kelp en diverse grote snappers, zagen we het rijke, kleurrijke leven op de steile muur onder water.

Het waren erg mooie duiken en we kunnen Jacques Cousteau wel gelijk geven – dit is een erg mooi duikgebied (en we hebben het nog niet eens in de zomer gezien!).

Onderweg..!

En weer hebben we een flinke afstand afgelegd. We zijn op weg naar Northland – het gebied boven Auckland. Daar willen we nog duiken bij o.a. de Poor Knights Islands. Joost z’n verkoudheid is gelukkig zo goed als over en ik loop het virus mis, dus dat is goed.

lunchVandaag zijn we vanuit Tongariro NP naar Auckland gereden. Een rit door heuvelachtig gebied met veel bomen, en daarna veel agricultuur: groene weilanden en akkers. Het rook heerlijk: bloeiende meidoorn, versgemaaid gras, gewoon buitenlucht: raampjes open! En lekker buiten lunchen, natuurlijk!
En dan nog even een stukje grote stad. Het was schitterend weer, dus ook veel kiwi’s waren op weg. Vanavond slapen we bij ‘oude bekenden’ – in Te Atatu waar we ook de eerste week in Nieuw Zeeland verbleven. Morgen gaan we duikshops opzoeken!

vulkaanDansen, dansen, dansen… op een vulkááááán!!” zingt De Dijk. Dat hebben we wel een paar keer gedaan – de video wordt misschien nog wel eens voor beperkt publiek beschikbaar…!
De wereldbol was mee op de Tongariro Crossing, en vlak onder Mt Ngauruhoe heb ik ‘m opgeblazen. Best indrukwekkend om onder een actieve vulkaan door te lopen. De top van de Ngauruhoe is nog zo’n 1000 meter hoger (wij zaten ook op ongeveer 1000 meter), maar het lijkt wel dichtbij. En er kwam een rookpluimpje uit – hij is echt actief!

Dit was waarschijnlijk de laatste vulkaan voor de wereldbol. En gelukkig had ik nu wel puf om hem op te blazen! Dat is wel eens anders geweest

De bergen in!

ferry in brilNa een dagje wandelen in Picton was het tijd om het Zuidereiland te verlaten. Met de boot van 8:00 ’s morgens zijn we de Marlborough Sounds doorgevaren. De zon piepte af en toe tussen de wolken door, en de Cook Strait was lekker kalm. Een prima overtocht, die eindigde in een zonovergoten Wellington.
Vanuit Wellington hebben we kilometers gemaakt (wel jammer dat we Martijn nu niet meer ontmoeten hier!) en we zijn in een middag naar National Park Tongariro gereden. Nog wel even gestopt bij de Nederlandse molen in Foxton (kruidnootjes en toch nog maar een pakje hagelslag…!). In National Park (zo heet het ‘dorp’ bij het Tongariro NP) was het bewolkt, maar het beloofde de volgende dag een mooie dag te worden.

En dat was het! Schitterende blauwe luchten en hoge bergen met witte sneeuwtoppen! Lees snel verder voor onze bergwandeling:

Read the rest of this entry »

Nieuw Zeeland staat bekend om de mooie natuur en de Nationale Parken, maar zeker ook om de ‘extreme sporten’ die je hier kunt doen. En dan heb je jetboaten, raften, sleeën op rivieren, parachutespringen (skydiving), en uiteraard de Nieuwzeelandse uitvinding van het bungyjumpen. Maar dat zagen wij allemaal niet zo zitten. Echter, na de helicoptervlucht van vorige week was ik wel van plan om een keer te gaan hanggliden (vliegen op de wind, hangend onder een vleugel – zonder motor). En dat kon in Matueka, vlakbij Nelson.

In Matueka spring je niet van een klif af, maar je wordt omhoog getrokken door een ultralight (vleugel met motortje). Ik werd eerst in een soort enkellange, strakke jas gehesen, en opgehangen aan de vleugel. Trevor (mijn kundige vlieger) hing onder mij, en ik kon me aan een hengsel op zijn schouders vasthouden. Toen we daar zo met onze neuzen in het gras onder de vleugel hingen, was het even wachten op een nieuwe radio, en toen op de kleine vliegtuigjes en helicopters op het vliegveld. Daarna trok de ultralight ons binnen 30 meter van de grond: gaaf zeg! Het uitzicht is optimaal, omdat je geen machine om je heen hebt! Het duurde wel even voor we, vliegend in grote cirkels, op 3000 voet zaten (ong. 1000 meter). Toen maakte Trevor het touwtje los en hingen we ineens ’stil’ in de lucht. En het geluid van het motortje verdween, en toen was er alleen nog de wind. Zo mooi! Trevor liet er geen gras over groeien en we begonnen meteen aan een serie ’swoops’: bochten zoals een roofvogel of meeuw maakt als ze op de wind zweven. Van links naar rechts en terug, en dan naar boven en steil naar beneden. Whoeps, dat voel je wel tot in je kleine teen! Adrenaline, denk ik…! Het was eng, maar wel leuk eng!
Trevor legde uit hoe ik de hangglider kon sturen: gewoon naar links of rechts hangen: de gewichtsverplaatsing stuurt de hangglider. Maar ik liet het toch liever aan hem over. We deden nog een serie swoops en toen waren we al redelijk laag. Met een serie steile stijg-en-daal-acties kwamen we voor de landingsbaan terecht, en de landing was erg soepel, en toen was het afgelopen.

Ik vond het erg gaaf en zeker voor herhaling vatbaar – misschien dan wel van een klif of berg af, want dan hang je meteen hoog in de lucht. Joost, veilig op de grond, heeft een gedeelte van de vlucht op video vastgelegd (geen foto’s). Hij vond deze sport te ‘extreem’…

lermontovEen andere sport die ook wel eens extreem genoemd wordt (met name door reisverzekeraars) is duiken. Dat zouden we gaan doen in Picton, maar dat gaat helaas niet door. Joost is eergisteren flink verkouden geworden – en dan kom je echt niet onder. Dus verder dan een reddingsboot van de Lermontov komen we helaas niet… Morgen een extra dagje in Picton; de boot voor vrijdag was al geboekt.

wereldbolNa een dag heftige regen met waarschuwingen en overstroming in de regio Nelson, waar wij zitten, was het vandaag droog. En het werd zelfs zonnig, met hier en daar een mooie stapelwolk. Een goede dag dus om er weer op uit te trekken. We zijn richting het Abel Tasmanpark gereden, tot aan de Takaka Hill. Daar zijn we een zijweg ingeslagen en kwamen we na 8 kilometer rijden tussen schapenmarmerstenen uit bij een weiland dat ooit als filmlocatie dienst deed. Niet dat er echt wat aan te zien was, maar we waren weer op een bijzonder mooie plek. En onderweg nog een mooi uitzicht ook – op Nelson en de Tasman Bay.

We hebben geprobeerd om bij schaapjes in de buurt te komen, maar dat lukte niet – ze rennen allemaal hard blatend weg. In het bos naast het weiland werd hard gefloten: zoveel vogeltjes zaten er, en het echode erg mooi.

Op de terugweg zijn we nog even op het gouden strand van Kaiteriteri geweest: met schelpjes gespeeld:-)

Tot slot: een blik geworpen in de etalage van ‘de’ juwelier, die ‘de ring’ gemaakt heeft (ofwel, een stuk of 40) voor de film van de Lord of the Rings. Mooi ringen hoor! En in Nelson heb je nog een winkeltje met Nederlandse producten ook. Kruidnootjes!! Hoera!! En pinda-satesaus met kroepoek!! Blij!!

circusOndertussen zijn we alweer in het noorden van het Zuidereiland: dat is snel gegaan! Wat hebben we dan nog wel gezien onderweg? Vanuit Fox Glacier zijn we naar de westkust gereden door de Haast Pas. Een mooie rit, en halverwege begon het te regenen… en dat is niet meer opgehouden. We zijn dus maar doorgereden door Haast en de andere kleine dorpjes naar Hokitika. Dat dorp zit vol met winkels waar pounamo (jade), paua (blauwe schelp) en gouden sieraden verkocht worden. Het zit dus ook vol met toeristen… :-) Wij vonden een appartementje zo’n 20 km naar het binnenland, bij Lake Kanieri. Maar we zijn wel ’s avonds naar het circus geweest. Een klein circus, met een olifant als hoogtepunt. Al waren de 6 Afrikaanse acrobaten veel beter en leuker om naar te kijken. En we bouwden een rustdag in: prima getimed, want het goot, afgelopen zaterdag rond Hokitika. Dus lekker binnen gezeten.

kust bij regenVervolgens was er de rit naar Murchison. We zijn via Westport gereden, zodat we langs de befaamde Pancake Rocks kwamen. Bij Punakaiki (de Maori-naam voor die plaats) regende ook dat het goot. Ons opvouwparapluutje van 10 Argentijnse pesos uit Buenos Aires doet nog steeds dienst…! Maar het was wel mooi om te zien, zeker hoe er door erosie allemaal ‘torentjes’ van pannenkoeken overblijven.
Bij Murchinson verbleven we in een cottage op een boerderij. We hebben gezien hoe de 250 koeien gemolken worden. Ze zijn grappig, die beesten: ze weten precies wanneer ze gemolken moeten (willen) worden, en aan welke kant van de ‘melkgoot’ ze willen staan. ’s Avonds hebben we (natuurlijk, dat kon niet anders vandaag) pannenkoeken gegeten!

fox glacierIn de bergen van de Southern Alps (Ka Tiritiri o Te Moana) zijn best wel een aantal gletsjers te vinden, maar de bekendste zijn wel de Fox Glacier en de Franz Josef Glacier. Deze komen vlak bij de westkust uit de bergen, en ze zijn heel makkelijk toegankelijk, omdat ze heel laag pas smelten.

Wij zijn bij Fox Glacier neergestreken na een lange rit vanuit Queenstown. We moesten even snelheid maken, dus we hebben Lake Wanaka vanuit de auto gezien (hoewel de lunch daar wel erg leuk was, met heel hongerige meeuwen, mussen en eenden), zijn we doorgereden over de Haast Pass (waar het ontzettend regende) en Haast zelf (waar het ook regende).

Westlander!!Vandaag was het dus gletsjer-tijd. Vanaf de parkeerplaats is het wel 10 minuten lopen naar het eerste uitzicht op de Fox Glacier. Vervolgens zijn we (ondanks wat waarschuwingsbordjes) nog verder gelopen richting de gletsjer. Hij is hoog! Aan het uiteinde is geen meer, maar alleen een rivier die er midden onder vandaan komt. En het blijft indrukwekkend, zo’n grote hoeveelheid ijs – met een eigen wil. We moesten wat riviertjes oversteken: springen van steen op steen, en goed kijken of je jezelf niet vastloopt. Leuk!

Tussen de middag gingen we iets echt spannends doen: helicopter vliegen! De heli was maar heel klein (zo’n eitje) en had veel ramen, dus veel uitzicht. Joost en ik mochten het eerste stuk voorin zitten (jippie!). Helicopteren is echt helicoptergaaf, vind ik (Joost vindt het vooral spannend). Het lijkt net of je echt vliegt, omdat je zo weinig ‘vliegtuig’ om je heen hebt.
We vlogen eerst over de Fox Glacier, natuurlijk, en toen we boven waren bogen we af richting Mount Tasman en vervolgens Mount Cook! De berg was moeilijk te herkennen vanuit dit gezichtspunt, maar onder ons herkenden we wel de Hooker Glacier, het dorpje van Mount Cook en in de verte Lake Pukaki. Gaaf! En op ooghoogte: Mount Cook zelf. We vlogen er omheen en daarna over de Tasman Glacier en de Mount Cook Range, waar je de dikke lagen sneeuw op de toppen goed kon zien glinsteren. Echt mooi. We landden (ja, echt!) bovenop de Fox Glacier, waar we even uit de heli mochten, om in de diepe sneeuw te staan. En toen via de rechterkant van de gletsjer weer naar beneden. Dan kan je goed in de spleten en gaten kijken die de gletsjer maakt. Wow! En toen stonden we in een keer weer beneden. Jammer… heli vliegen is echt heel gaaf, ik zou het zo weer doen.

We hadden inmiddels wel besloten dat we niet op de gletsjers zouden gaan lopen. Omdat we dat al gedaan hadden in Argentinië, maar ook omdat het behoorlijk druk was op deze ‘kleine’ gletjers (naar Argentijnse begrippen). We zijn wel naar de andere gletsjer gereden, 25 km joost en gletsjerverderop. Dit is de Franz Josef Glacier. En ook deze kan je makkelijk benaderen: eerst een stukje door het bos, daarna langs de rivier, die in het midden van het brede rivierbed stroomt. Na wat klauteren kwamen we bij het uiteinde van de gletsjer, die stevig aan het smelten was. Ook hier een hoge laag ijs, en een rivier er onder uit. En hij kraakte! We vonden deze gletsjer van beneden wat mooier dan de Fox Glacier, gewoon omdat je er meer van kan zien als je aan komt lopen: je ziet de ijsrivier zich slingerend bewegen door de vallei. ‘Bewegen’, want erg snel gaat het niet… :-)

Het was een mooi dagje met veel ijs en sneeuw. Echt heel anders dan in Argentinië; hier is het veel kleiner en compacter. Maar als zo’n gletsjer kraakt, dan maakt het niet uit waar je bent… dat geluid is gaaf!

wereldbolEn natuurlijk was de wereldbol er ook! En dit is meteen een mooie gelegenheid om uit te leggen waarom de sounds geen sounds zijn, maar fjorden. Fjorden zijn uitgesleten door gletsjers; sounds door water. En deze diepe fjorden (meer dan 400 meter) zijn echt uitgesleten door gletsjers, zo’n 20.000 jaar geleden.

En in de Sounds regent het veel, want de lucht die vanaf de oceaan komt (de Tasmaanse Zee, in dit geval), wordt tegen de bergen omhoog geblazen, en de regen valt dus ook weer naar beneden.

Gelukkig hadden wij een bijzonder regenachtige dag en een zonnige dag: twee hele andere gezichten van de Doubtful Sound!

« Older entries § Newer entries »