Articles by esther

You are currently browsing esther’s articles.

Weer thuis

Het is 13 juni – we zijn alweer een half jaar terug van onze reis. Nee, niet ‘een half jaar thuis’, dat is pas sinds een maand of twee, drie zo. Het ging namelijk als volgt…

Op 13 december landden we op Schiphol. Na een gezellige thuiskomdag en wat bijslapen togen we al snel naar Utrecht om op zoek te gaan naar een huurhuis. Dat vonden we behoorlijk snel: op 29 december kregen we de sleutel van ons huis. Ondertussen waren we al op zoek gegaan naar laminaat en vloerbedekking, want dat moest er nog wel in. En tussen de kerstdagen en oud & nieuw door was het niet echt makkelijk om alles te bestellen en snel binnen te krijgen. Vervolgens moest ook de container met spullen gebracht worden – die stond op 9 januari binnen. En toen begon het grote uitpakken.

Inmiddels was ik op de eerste werkdag van 2009 weer aan het werk gegaan. Vanuit Brabant naar Utrecht reizen is echter geen pretje, zeker niet met het OV op besneeuwde en bevroren weken: op 5 januari deed ik er 2,5 uur over om bij Rhinofly te komen! Gelukkig heb ik in Zuid-Amerika wel geleerd om te slapen in de bus!
Joost kreeg een verrassing te verwerken: hij bleek toch zijn baan kwijt te zijn. Na wikken, wegen en solliciteren heeft hij besloten om voor zichzelf te beginnen. Zijn bedrijf heet Divers IT. Sinds maart is hij nu aan de slag, en het gaat goed.

Dus zo begon ons Nederlandse leventje weer. Het was erg wennen aan de drukte die bij het Nederlandse leven hoort. Pas sinds april hebben we het idee dat we weer echt thuis zijn. We genieten van ons huis en het grasveldje; van bezoekjes aan familie en vrienden; van lekker thuis op de bank zitten. Maar als we onze foto’s zien, komen de herinneringen weer boven en zouden we af en toe wel weer terug willen – met name naar Zuid-Amerika. Maar dat zal nog wel even op zich laten wachten…! Eerst maar eens zorgen dat er een fotoalbum komt van de hele reis, en dan van alle mooie portretten, landschappen, bloemenfoto’s…

We hebben ontzettend van onze reis genoten, hebben er geen moment spijt van. Mocht jij met de gedachte spelen om ook op wereldreis te gaan, dan kunnen we alleen maar zeggen: “Doen!” We hopen dat jullie genoten hebben van onze verhalen en foto’s. Tot zover dit blog!

Joost & Esther

Je kunt op dit blog verhalen terugvinden van onze hele wereldreis. Van Buenos Aires tot Auckland, van Ushuaia tot San Francisco. Maar we hebben veel meer beleefd dan er op internet te lezen is. Eén van die dingen vond plaats in Port Vila, een dorpje op het eiland Efate in Vanuatu, waar wij begin juli 2008 waren. Onderweg daar naartoe hebben we besloten dat wij niet alleen samen willen reizen, maar echt samen willen leven. En dat we dat aan onszelf kenbaar wilden maken door te trouwen. We vinden dat niet iets waar heel de wereld bij moet zijn. Grote feesten hoeven van ons niet: het is een belofte tussen Joost en Esther aan onszelf. Dus toen de mogelijkheid er was, besloten we te trouwen op Efate in Vanuatu.

wij op ons strandMaar dat doe je niet zomaar natuurlijk. Er moet er via de Nederlandse ambassade het een en ander geregeld worden, en dan heb je natuurlijk een gemeentelijk ambtenaar uit Vanuatu nodig. Maar dat is in deze tijd zelfs op Vanuatu te regelen. En dan zijn er in je hotel altijd wel mensen die een mooi strand voor een huwelijksvoltrekking weten te vinden. Zon, plambomen, wit zand, blauw water: een fantastische plek was het!

Lees meer… Read the rest of this entry »

Nu we alweer dik drie maanden thuis zijn, is de ‘normale’ gang van zaken weer op gang gekomen. We zijn allebei weer aan het werk (bij Rhinofly en DiversIT) en het huis is ingericht en de grootste stapel dozen uitgepakt.

Kerstkaart 2007/2008 We hebben ook veel vrienden weer eens uitgebreid besproken. Daarbij zagen we ook de kaarten en spullen die wij vanuit diverse plaatsen naar Nederland gestuurd hebben. Eén van die dingen was onze kerstkaart. Vanuit Paaseiland stuurden wij een leuke kaart met foto’s van de mooie omgeving en onze ontzettend leuke kerstactie. Net als de andere kaartjes stuurden we ook deze via kaartje2go.nl, wat alle keren prima verliep. Mijn opa en Joost z’n oma genoten met volle teugen van de kaartjes, zeker toen ze in de gaten kregen dat wij zelf op de voorkant stonden!

Maar nu blijkt dat er juist bij de kerstkaart van 2007 iets mis is gegaan. Iedereen die een kaartje heeft gekregen, heeft daarop niet meer gezien dan dan de uiterste linksbovenhoek, die grijs was met een witte letter. Niemand heeft gereageerd op deze gekke kerstkaart, maar nu, dik een jaar later, hebben we het toch in de gaten gekregen. Dus daarom, hierbij, onze kerstkaart van 2007.

kerstWe zijn nu een week terug in Nederland en we zijn bijna helemaal van de jetlag af. Dat vroeg wakker worden is wel leuk, maar het is hier toch maar donker, koud, nat en bruin. Went dat? Nog even niet hoor!
We logeren nu bij mijn ouders en in het logeerkamertje zijn onze rugzakken ‘ontploft’ – alles is er weer uit, en het is aangevuld met de souvenirs die we (vooral vanuit Zuid-Amerika) naar Nederland hadden gestuurd. Dat waren leuke verrassingen!
Nu is het vooral belangrijk dat we snel een huurhuis vinden in de buurt van Utrecht (zuid-west), zodat we weer dicht bij ons werk wonen. Heen en weer rijden (of bussen) op de A27 is niet echt heel fijn. We zijn dus druk op zoek en houden ons aanbevolen voor tips!

Tot slot: we sturen dit jaar geen kerstkaarten, maar zetten onze ‘kaart’ op Claro Que Si:

Fijne Kerstdagen en al het goede voor 2009!

Joost & ESther

wereldbolEn dit is dan de allerlaatste ‘Wij en de wereldbol’-post!! Hij is genomen op het vliegveld in HongKong, toen we 24 uur nadat we opgestaan waren in Auckland, zaten te wachten op het vertrek van CX271 naar Amsterdam. En wat doe je dan? Beetje rondhangen, Chinese souvenirs kopen (eetstokjes), luisteren naar het Nederlands dat langzamerhand steeds meer om ons heen gesproken werd… En we hadden er al 11 uur vliegen op zitten!

taartDe vlucht van HongKong naar Amsterdam verliep (net als het eerste deel) erg voorspoedig. We stonden zelfs een half uur te vroeg aan de grond! Toen nog half Nederland door taxieen, een uur (zo leek het) wachten op de bagage… En eindelijk konden we door ‘de deuren’ – en daar waren onze moeders, vaders, Joost z’n zus en vriend en Sander!! Wat fijn om iedereen weer te zien!!

aucklandDe skyline van Auckland wordt gedomineerd door een slanke toren: de SkyCity Tower. Hij is net zo hoog als de Eiffeltoren (met alle antennes van de toren in Auckland meegerekend). Gek genoeg is in onze gedachten de Eiffeltoren veel kleiner dan de SkyCity Tower. Maar dat is dus niet zo. Er is wel een ander groot verschil: de hoogte waarop je als bezoeker kunt staat. Die verdieping ligt in Parijs wel veel hoger. In de SkyCity Tower werden we met een snelle lift (met een kijkgat in de vloer!) naar zo’n 190 meter gebracht. Dan heb je al een schitterend uitzicht over Auckland, want zo ontzettend veel hoge gebouwen staan daar niet.En brr, er zit hier en daar een stukje doorzichtige vloer!

wereldbolDe haven was erg mooi, er voeren veel zeilschepen onder de grote brug door. En in de stad was het lekker druk: kerstdrukte. Bij een boekhandel staat een 5 meter hoge kerstman op de gevel, en bij TVNZ (de nationale TV-zender) was een gezellig feestje bezig (net onder de toren). De wereldbol was er ook en kreeg wat nieuwsgierige blikken!

Toen het wat donkerder werd, was het tijd om ons tafeltje in het hoge restaurant op te zoeken. Dit restaurant, Orbit, draait in ongeveer een uur rond, dus je ziet heel Auckland en omgeving aan je voorbij trekken, terwijl de zon ondergaat. En het eten was ook erg lekker. Naderhand nog eens van het uitzicht genoten, nu met lichtjes. En dat was de laatste avond van onze wereldreis… want die in het vliegtuig telt niet echt mee.

Kerstgevoel

kadootjes kopenVorig jaar rond deze tijd waren wij bijna in Santiago. Sterker nog, we stonden op de top van een vulkaan. In Santiago zijn we vijf dagen geweest en we hebben vrijwel niets van de stad gezien, anders dan het centrum en vooral de speelgoedwinkels. De reden was dat we een mooi initiatief van Correos Chili (de Post) hadden ontdekt, en dat wij daaraan wel mee wilden werken. En al snel riepen we de hulp in van familie, vrienden, en collega’s – en zo begon onze kerstactie, Kerstman voor een kind.

Het ging zo goed dat we uiteindelijk wel 700 euro gedoneerd kregen, en voor 69 kinderen (waaronder 3 schoolklassen in arme wijken van Santiago) Kerstman hebben gespeeld. Er is natuurlijk een volledig verslag van de kerstactie.

vrijwilligers

Vandaag kregen we een mailtje van een van de vrijwilligers bij Correos Chili, een ayudante de Viejito Pascuero (hulpje van de kerstman), dat we met jullie wilden delen. En misschien motiveert het jullie, net als ons, om ook dit jaar weer een paar kinderen blij te maken die het niet zo goed getroffen hebben als wij.

.

hola Joost y Esther , espero y pido a Dios que esten muy bien junto a toda sus familia, bueno quisas no se acuerdan de mi , les contare que tuve el gusto de conoserlos en diciembre  en correos de chile con motivo de navidad yo todo los años trabajo de voluntario en correos de chile el cual ustedes se acercaron para tomar cartas de niños mas pobres y cumplirles un sueño , fueron a un colegio , les regalaron a niños y lograron lo mas preciado de un niño que es una Sonrisa ! te dire que pocas personas como ustedes lo hacen por ello les felicito y le pido a dios que los bendiga ! solo queria que supieran que los recuerdo y deseo de todo corazon que esta navidad sea llena de paz, amor y felicidad para ustedes y sus familias , son los sinceros deceo de un chileno que los recuerda por tener un gran corazon ! Que dios los Bendiga !!  Cesar Lopez.

In het Nederlands:

 Hallo Joost en Esther. Ik hoop en vraag God dat jullie en jullie familie het goed maken. Misschien herinneren jullie mij niet; ik vertel jullie dat ik jullie heb leren kennen in december bij de Correos de Chili rond het thema kerstmis. Ik werk elk jaar als vrijwilliger voor de Correos de Chili, waar jullie kwamen om brieven van arme kinderen te lezen en hun droom te vervullen. Jullie gingen naar een school, gaven de kinderen kado’s en kregen het meest waardevolle van een kind, wat een glimlach is. Ik zeg jullie dat weinig personen zoals jullie dit doen, daarom feliciteer ik jullie en ik vraag aan God dat hij jullie zegent! Ik wilde alleen dat jullie weten dat ik me jullie herinner en wens van heel mijn hart dat deze Kerst vol is met vrede, liefde en geluk voor jullie en jullie familie. Dit zijn de oprechte wensen van een Chileen die zich jullie herinnnert, omdat jullie een groot hart hebben. God zegene jullie! Cesar Lopez.

Wat straks?

Nu onze thuiskomst wel erg dichtbij komt (we vliegen overmorgen!), vragen steeds meer mensen wat we dan gaan doen als we weer in Nederland zijn. Dat is nog niet helemaal duidelijk, maar in grote lijnen is dit het plan: de eerste twee weken logeren we bij mijn (Esther’s) ouders. In die weken gaan we natuurlijk veel bijkletsen met iedereen, maar evenzo belangrijk is dat we een huis gaan zoeken in de buurt van Utrecht. In januari begin ik namelijk alweer bij Rhinofly, en aangezien dat in Utrecht gevestigd is, willen we graag zo snel mogelijk naar die omgeving! De A27 op en neer rijden (met auto of interliner) vreet namelijk nogal veel tijd!

Joost kan dat mooi allemaal regelen, want hij begint in februari weer bij E-id!. Mochten we niet zo snel een huis in Utrecht vinden, dan verhuizen we nog even naar het huis van Joost z’n zus, maar dat is erg tijdelijk, want dat staat te koop.

Dus dat is ongeveer het plan. Met andere woorden: we krijgen het druk! Nu nog even inpakken – dat is ook een hele kunst.

memorialDe laatste kilometers… en het totaal ligt boven de 10.000 km (in Nieuw Zeeland)! Gisteren zijn we vanuit Paihia naar Dargaville gereden, met eerst een omweg naar het herdenkingsmonument voor de Rainbow Warrior. We hadden tenslotte alles van het schip gezien, behalve de propellor: die is verwerkt in het monument. Het staat op een heuvel die uitkijkt over de Cavalli Islands, waar het schip zelf ligt. Mooi gemaakt, met stenen uit de omgeving. En een kleine overdenking met behulp van drie simpele afstanden: vanaf dat punt is Parijs dik 18.000 km ver weg; Mururoa (waar de Fransen kernproeven deden) zo’n 4000 km. Een echte ‘ver van mijn bed’-show voor de Fransen dus, maar niet voor de Nieuwzeelanders!

De rest van de route was mooi heuvelachtig, bergachtig en met bossen, alleen het weer zat niet echt mee: dikke wolken en natte regen. Het nodigde dus ook jammergenoeg niet echt uit om lange wandelingen langs de oude kauri-bomen te maken. In de bossen hier aan de westkust staan heeeele oude kauri’s: zo’n 2000 jaar oud. Ze zijn ook dik. Tane Mahuta, de naam van de boom die we gezien hebben, heeft een stamomtrek van 13,5 meter, en hij is 51 meter hoog. De stammen van de kauri’s, die familie van de denneboom zijn, zijn kaurikaarsrecht en takloos. Dat maakt het natuurlijk uitstekend geschikt voor timmerwerk en dergelijke. Vandaag zijn we (na een overnachting in Dargaville) naar het kaurimuseum geweest, dat vol staat met kaurimeubilair en kunstwerken, en met de geschiedenis over het rooien van deze majesteuze bomen. Er zijn nog maar een paar van die echt oude bomen over. En die worden nu goed beschermd. De Maori hebben ook bij iedere boom een verhaal: Tane Mahuta is de Heer van het Bos; Tane was de ‘persoon’ die het leven mogelijk maakte door zijn hemelse vader en moeder aarde te scheiden.

Uiteindelijk zijn we doorgereden naar Te Atatu, ons vertrekpunt in september. Hier werden we weer hartelijk ontvangen. Een prima plek om even te niksen, en alle spullen uit te pakken, uit te zoeken, weg te gooien en/of in te pakken. De achterbak van onze auto zat telkens vol – dat moet nu teruggebracht worden naar 2 x 20 kilo plus handbagage. Een uitdaging!

Voor de liefhebbers: de route over het Noordereiland (het stukje tussen Dargaville en Auckland zelf erbij denken!).

Dagje Maori

kapa hakaIn 1840 is in de Bay of Islands een verdrag getekend tussen 43 (en later 500) Maori chiefs en de Britse regering. Dit verdrag, opgesteld in Maori en Engels, is in feite een afspraak tussen twee volkeren die samen in een natie leven en werken. Een nogal belangrijk uitgangspunt dus! En dat is hier, vlakbij Paihia, getekend. Behalve een stukje Britse geschiedenis, is hier de Maori-cultuur dus ook sterk aanwezig.

Joost en ik waren de helft van het vier-koppige publiek dat genoot van een kleine dans- en zangvoorstelling van meeting houseMaori-dansen, waaronder de indrukwekkende Kapa Haka oorlogsdans (je zou er bang van worden!). Maar er was ook een dans met de poi (ja, Rhinofly – het woord poi betekent iets!) – bollen van flax waarmee de vrouwen heel behendig draaien. Joost mocht de Kapa Haka proberen, ik draaien met de poi (en dat is niet zo simpel als het lijkt!).

Op de Waitangi Treaty Grounds staan ook nog een mega-grote waka, een kano. Er moeten wel 80 roeiers in en er kunnen ook nog 55 passagiers mee. Het is vooral een ceremonieel gebeuren; de kano is gemaakt om het 100-jarig bestaan van de Treaty te vieren. Er zijn hele dikke kauri-bomen voor gebruikt.
Naast het super-Engelse Treaty House staat het Te Whare Runanga (Meeting House), wat volledig gebeeldhouwd is met Maori-beelden. Deze hebben ogen van ingelegd paua-schelp, en ertussen staan matten van gevlochten flax.

vlechtenFlax: dat is dus een plant met hele stevige bladeren, waar de Maori allerlei dingen van weven. Van kunstwerken tot gebruiksvoorwerpen (zwepen, rokken, riemen, tassen…). Ik heb een mini-workshop flax-vlechten gedaan. Daarbij hoorde ik welke bladeren je mag gebruiken, hoe je de bladeren af moet snijden, en natuurlijk hoe je er iets moois van maakt. Dat was erg interessant. En volgens mij Maori-instructeur was ik er erg goed in (kijk maar!)…!

« Older entries